Zamek Książąt Pomorskich w Szczecinku – średniowieczny zamek książąt pomorskich, znajdujący się w Szczecinku. Południowe skrzydło zamku pochodzi z I połowy XIV wieku i zbudowane zostało w miejscu wcześniejszego grodziska słowiańskiego. W wyniku późniejszych przeróbek (w XVI, XIX i XX wieku) zamek nie zachował swojego pierwotnego charakteru.Początkowo stał na wyspie jeziora Trzesiecko, lecz po obniżeniu poziomu wód (prace melioracyjne przeprowadzano dwukrotnie w historii miasta: w latach 1780-1784 oraz 1866-1868) znalazł się na półwyspie. U stóp zamku znajduje się zabytkowy Park Miejski założony w latach 1875-1903.Pod koniec XVIII wieku w zabudowaniach zamku uruchomiono manufakturę pasów brzusznych, następnie od początku XIX wieku mieścił się tu szpital i przytułek. Po wojnie zamek zajmowało wojsko, następnie był domem wycieczkowym. W kwietniu 1996 roku został sprzedany, obecnie zamek został przerobiony na biurowiec, wjazd na dziedziniec dla osób postronnych praktycznie niemożliwy.

                                                         Szczecinek - urocze miasteczko

 Bytów to miasto w północnej Polsce (województwo pomorskie), położone nad rzekami Borują oraz Bytową i jeziorem Jeleń. Jednym z jego najcenniejszych zabytków jest usytuowany na malowniczym wzgórzu dawny zamek Krzyżacki. Ta okazała twierdza powstała na przełomie XIV i XV wieku w miejscu dawnego drewniano-ziemnego grodu obronnego. W pierwszych latach swojego istnienia zamek pełnił funkcję siedziby prokuratora krzyżackiego. W 1410 roku warownię zajęły podążające na Grunwald wojska Władysława Jagiełły. Jednak niespełna rok później na mocy traktatu toruńskiego twierdza powróciła ponownie w ręce Zakonu. W drugiej połowie XVI wieku zamek znalazł się rękach możnego książęcego rodu Gryfitów. To właśnie za ich panowania miała miejsce większa przebudowa warowni w czasie której powstał m in. Dom Książęcy. W latach 1637-1657 zamek wraz z całą ziemią bytowską pozostał jako lenno we władaniu polskich starostów. Zniszczony przez Szwedów w czasie wojen północnych, na mocy traktatów welawsko-bydgoskich z 1657 roku przeszedł w ręce elektora brandenburskiego Fryderyka Wilhelma I. Obecnie w pełni odrestaurowany zamek mieści w swoich murach hotel oraz restaurację. Ponadto znajduje się tu także siedziba bractwa rycerskiego oraz Muzeum Zachodnio-Kaszubskie w którym obejrzeć można bogate zbiory etnograficzne, a także czasowe wystawy współczesnego malarstwa czy fotografiki.

           Pierwsza wzmianka o Łagowie pochodzi z 1299 r., kiedy margrabiowie brandenburscy Otton i Henryk nadali castrum Lagowe rycerzowi Albrechtowi de Klepitz. Warownia była położona ok. 500 m na północny zachód od zamku na sokolej Górze. W połowie XIV w. Łagów stał się własnością rycerskiego zakonu joannitów, który wkrótce przystąpił do budowy gotyckiego zamku, lokalizując go na wzgórzu morenowym na przesmyku między jeziorami: Trześniowskim od północy i Łagowskim od południa. U podnóża warowni powstała służebna osada rzemieślnicza, zabezpieczona murami obronnymi z dwoma bramami.W latach 1964-1970 budowla została wyremontowana.Na początku XVI w. na rozkaz obecnego komandora Liboriusa von Schapelowa wybudowano 24 metrową wieżę. Podczas wojen, oraz najazdu Szwedów zamek znacząco nie ucierpiał. Lud­wik von Ho­hen­zol­lern (+1734). Z je­go ini­cja­ty­wy zbu­do­wa­no koś­ciół, mia­sto zaś o­trzy­mało no­we przy­wi­le­je z pra­wem do po­bie­ra­nia ak­cy­zy i or­ga­ni­za­cji trzech jar­mar­ków w cią­gu ro­ku. Wte­dy też roz­po­czę­ły się prze­kształ­ce­nia, ja­kie w przy­szłoś­ci mia­ły ze skro­mnej, pro­win­cjo­nal­nej o­sa­dy u­czy­nić a­tra­kcyj­ny ku­rort. Zna­czny roz­wój Ła­go­wa przy­nio­sły pier­wsze de­ka­dy XVIII stu­le­cia, gdy ko­man­do­rem zo­stał mar­gra­bia Chris­tian  von Ho­hen­zol­lern ,u­fun­do­wał park, a przy brze­gu je­zio­ra Trze­śniow­skie­go za­ło­żył zwie­rzy­niec do­stęp­ny dla sze­ro­kiej pu­blicz­noś­ci. Zmia­ny nie omi­nę­ły u­kła­du prze­strzen­ne­go sie­dzi­by ko­men­dan­ta, któ­ra o­trzy­ma­ła otwar­te ar­ka­dy we wscho­dniej i po­łud­nio­wej czę­ści dzie­dziń­ca, a w okre­sie póź­niej­szym – no­we ba­ro­ko­we ele­wa­cje o­raz wy­strój wnętrz.W 1810 roku zamek stał się własnością Prus, a potem własnością prywatną.Zachowały się mury obwodowe w stylu gotyckim. Wewnątrz zachowała się sala z gotyckim sklepieniem, podpartym przez jeden filar i sala rycerska z barokowym kominkiem z 1740. W zamku mieści się hotel.

                                 Międzyrzecz to miasto w województwie lubuskim, położone nad rzeką Obrą (lewy dopływ Warty). Jednym z ciekawszych zabytków są tu usytuowane na niewielkim wzniesieniu w rozwidleniu rzek Obry i Pruiny pozostałości średniowiecznego zamku obronnego. Warownia ta wzniesiona została w połowie XIV wieku z polecenia ówczesnego króla Polski - Kazimierza Wielkiego. Z początku twierdza stanowiła siedzibę kasztelanów i starostów międzyrzeckich, a w późniejszym czasie stacjonowały tu oddziały zbrojne chroniące zachodnich rubieży Rzeczypospolitej. W 1474 roku zamek został zajęty przez oddziały ówczesnego węgierskiego króla Macieja Korwina, a w 1520 roku zdobyły i zdewastowały go wojska krzyżackie. Odbudowany, ponownie został zniszczony tym razem podczas wojen szwedzkich jakie toczone były w XVII wieku. Po rozbiorach Polski, warownia wraz z okolicznymi zabudowaniami przeszła w ręce władz pruskich, które przekazały go niemieckiej rodzinie ziemiańskiej. Nowi właścicieli zaadaptowali zamek na pomieszczenia gospodarcze co przyczyniło się do jego dalszej dewastacji. Po II wojnie światowej, kiedy to Międzyrzecz ponownie znalazł się w granicach Polski, na zamku przeprowadzone zostały prace konserwatorskie, które pozwoliły zabezpieczyć go w formie trwałej ruiny. Do dziś zachował się tu otoczony fosą zarys murów obwodowych oraz dwie majestatyczne cylindryczne basteje. Obecnie zamek w Międzyrzeczu wchodzi w skład międzyrzeckiego zespołu muzealno-zamkowo-parkowego i udostępniony jest dla zwiedzających. Oprócz zamku w skład całego kompleksu wchodzą także: XVIII wieczny budynek starostwa, oficyna dworska, budynek Karczmy Dworskiej oraz zniszczony przez wojska radzieckie w 1945 roku i odbudowany po wojnie Dom Bramy.