Tirolo to niewielka miejscowość w północnych Włoszech, położona na północno-zachodnich obrzeżach słynnego alpejskiego uzdrowiska Merano. Jednym z jej ciekawszych zabytków jest usytuowany na malowniczej skale okazały średniowieczny zamek Tyrol (Castel Tirolo). Jego początki sięgają pierwszej połowy XI wieku, kiedy to wzniesiony został tu niewielki ufortyfikowany gród warowny. Pierwsza większa rozbudowa twierdzy miała miejsce w połowie XII wieku. Wtedy to powstała wieża oraz potężne kamienne mury obronne. Zamek był do 1253 roku siedzibą hrabiów tyrolskich i przeżywał swój wielki rozkwit za panowania hrabiny Margaret z Tyrolu, zwanej „Maultasch”, który zakończył się jednak wraz z jej abdykacją i przeniesieniem rezydencji hrabiów Tyrolu do Innsbrucka. Z końcem XVI wieku zaczyna się powolny upadek warowni. Po aneksji Południowego Tyrolu przez Bawarię w 1807 r. Zamek Tyrol został sprzedany na aukcji, prawdopodobnie w celu obrażenia uczuć Tyrolczyków, za kwotę 2000 florenów. Wreszcie w 1816 r. Miasto Merano nabyło zamek, a później podarowało go cesarzowi Franciszkowi I jako księciu tyrolskiemu. Pod koniec XIX wieku zniszczone części zamku odrestaurował Friedrich von Schmidt w stylu odrodzenia gotyckiego Po 1919 r. państwo włoskie, przejęło warownię i rozpoczęto bardzo staranne renowacje, aby w miarę możliwości doprowadzić kompleks budowlany do jego poprzedniego kształtu. Z pozostałości dawnej świetności zachowały się wspaniałe romańskie portale. Wewnątrz kaplicy znajdują się także liczne wczesnogotyckie freski i najstarsze w Tyrolu witraże. Kaplica z okrągłą absydą ma cztery ołtarze, marmurowe rzeźby, liczne malowidła ścienne i potężne ukrzyżowanie, kopię zagubionego oryginału z XIV wieku. Z drugiej strony, nad wejściem do kaplicy znajduje się najstarszy zachowany wizerunek trzynastowiecznego orła tyrolskiego. Obecnie w murach pieczołowicie odrestaurowanej warowni ma swoją siedzibę Muzeum Historyczne (Modifica di Museo storico-culturale della Provincia di Bolzano) oraz biblioteka.

                                Dobrze zachowany zamek Trostburg, leżący na wschodnim zboczu nad niewielką gminą Ponte Gardena, już w XII wieku był siedzibą rodu von Cunrat de Trosperch. Następnie przez około 600 lat pozostawał w posiadaniu hrabiów Wolkenstein-Trostburg. Był to również  dom rodzinny średniowiecznego kompozytora i poety Oswalda von Wolkensteina (1377–1445) . Obecny wygląd budowli jest wynikiem renowacji w okresie renesansu, który łączył cechy fortyfikacji z cechami zamku mieszkalnego . W Trostburgu reprezentowanych jest kilka stylów architektonicznych, od romańskiego po barokowy. Podziwiać można trójskrzydłowe sklepienia gotyckie, późnogotyckie obrazy i jedną z najpiękniejszych renesansowych sal kraju, datowaną na około 1607 r. Od 1981 roku warownia jest oficjalną siedzibą  Instytutu Zamkowego Południowego Tyrolu. Instytucja ta dąży do zachowania szczególnego charakteru zamku i udostępnienia go publicznie. Od 2005 roku w Castel Trostburg znajduje się Muzeum Zamków Południowego Tyrolu.

              Zamek Prösels położony jest na wschód od Bolzano w Południowym Tyrolu . Średniowieczny budynek został po raz pierwszy wspomniany w dokumencie z 1279 r., wówczas jeszcze pod nazwą „Castrum Presile”. Obecny wygląd nadano mu w XVI wieku: w tym czasie gubernator i burmistrz Tyrolu Leonhard von Völs przebudował fortecą we wspaniały gotycki zamek. Zgodnie z inskrypcją na zewnętrznej bramie zamku miało to miejsce w 1517 r.  Około 500 lat temu w zamku odbywały się procesy czarownic - rzeczywiste miejsce palenia stosów nie jest znane. Dla upamiętnienia pierwszej rozprawy czarownic w południowej części Tyrolu, w 2006 r. gminy Völs i Kastelruth wzniosły rzeźbę z tablicą na zamku Prösels. W kolejnych wiekach budynek zmienił właścicieli 14 razy.W czasie II wojny światowej z zamku faszyści wywieźli 2 wagony zabytkowego wyposażenia. Ostatni właściciel miał duże problemy z finansowym utrzymaniem zamku , a ponieważ nie miał rodziny po jego śmierci  w 1978 r. budynek ze skromnym już wyposażeniem został przejęty przez zarząd powierniczy „Kuratorium Schloss Prösels GmbH”.

             Zamek Reifenstein (Castel Tasso) położony jest na skalistym wzgórzu, wznoszącym się na południowy zachód od Vipiteno/Sterzing. Południowy kraniec zamku ograniczony jest prostym murem obronnym, a od północy wzniesiono przedzamcze z bramą zwieńczoną spiczastym łukiem, opadającą kratą (po renowacji), przejściami dla straży, otworami i oknami strzelniczymi. Ponad głębokim rowem, pomiędzy przedzamczem i zamkiem głównym przetrwał do dziś historyczny most. Blisko zamku znajduje się zamknięty dla zwiedzających kościółek St. Zeno, o którym pierwsza wzmianka w dokumentach pochodzi z 1330 r. Przy nim odkryto bajuwarskie drewniane trumny(IV-VIII w.n.e.) . Pierwsza wzmianka o warowni pochodzi z 1100 roku. Do połowy XIII wieku przebywali tutaj tzw. „ministerialni” (wysocy urzędnicy) von Stilfes-Reifenstein-Welsberg z Brixen , po czym budowla przeszła w posiadanie hrabiego Alberta von Tirola. W 1470 r. zamek ponownie zmienił właściciela, gdy książę Sigismund der Münzreiche  przekazał go jako spłatę długu zakonowi krzyżackiemu, któremu zawdzięcza znaczną część obecnego wyglądu i wyposażenia. W ich posiadaniu rozbudowany i wzmocniony militarnie zamek pozostał do 1809 roku, kiedy to Napoleon rozwiązał zakon, i został przekazany przez rząd Bawarii rodzinie Thurn und Taxis. Jest on nadal w ich posiadaniu. Reifenstein nigdy nie został zdobyty i zniszczony w swojej historii i dlatego jest dziś uważany za najlepiej zachowany zamek w Południowym Tyrolu.

                

             Ruiny zamku Neuhaus (zwane także zamkiem Maultasch ) to ruiny zamku nad miastem winiarskim Terlan w południowo-tyrolskiej dolinie Adige, między Bolzano i Merano. Zamek został po raz pierwszy wspomniany w XIII wieku. Prawdopodobnie był on fortecą graniczną hrabiów tyrolskich przeciwko hrabiom Bolzano.W drugiej połowie XIII wieku tuż pod zamkiem zbudowano stację celną. Ale forteca i stacja celna wkrótce straciły na znaczeniu, ponieważ Bolzano był bez przerwy okupowany przez hrabiego Meinharda II i jego ludzi. Z zamkiem związana jest historia jego wnuczki, Margarete von Tirol-Görz ( Margarethe Maultasch). Małgorzata była córką Henryka, księcia Karyntii , byłego króla Czech, który tytułował się również królem Polski. Po utracie władzy w Czechach zabrał ze sobą ze skarbca praskiego insygnia koronacyjne Przemyślidów i Piastów, których Luksemburgom już nigdy nie zwrócił. 16 września 1330 r. Małgorzata została wydana za młodszego o 4 lata Jana Henryka Luksemburskiego, syna króla Czech Jana. Małżeństwo było nieszczęśliwe i pozostało bezdzietne. Oboje mieszkali w Schloss Tirol.  Po śmierci ojca w 1335 r.  Małgorzata odziedziczyła Tyrol .  Pomimo tego, że była zamężna jej ziemiami zainteresował się cesarz Ludwik IV Bawarski (Wittelsbach), który zaproponował jej ślub ze swoim synem. 2 listopada 1341 r. z pomocą szlachty tyrolskiej wygnała swojego męża z kraju. Już 10 lutego 1342 r. poślubiła Ludwika V Brandenburskiego, syna cesarza Ludwika IV. Wywołało to konflikt z papiestwem oraz konflikt cesarza z Janem Luksemburskim. Tyrol został obłożony na 17 lat interdyktem - nie odprawiano nabożeństw, nie dzwoniono dzwonami ani nie udzielano sakramentów. To było okropne dla ludzi, ponieważ zostali wykluczeni ze wspólnoty wierzących. Nie przestrzegali jednak tych zakazów ale kiedy około 1350 r. miały miejsce różne katastrofy w Tyrolu, uznano to za karę Bożą i obwiniono Małgorzatę za trzęsienie ziemi , dżumę dymieniczą , pożary , powodzie i plagi szarańczy .Dopiero w 1349 r. na wniosek Małgorzaty jej małżeństwo z Janem Henrykiem zostało unieważnione z powodu rzekomej impotencji męża. Był to jednak tylko pretekst. Jan Henryk z kolejnego małżeństwa doczekał się sześciorga dzieci. Margarete lubiła przebywać w Burg Neuhaus. Zamek nosi nazwę „Maultasch” ze względu na stację celną, zwaną także „mala tasca” (pułapka na myszy). Od 1733 roku Neuhaus jest własnością rodziny Enzenberg. Hrabia Hugo  Enzenberg zabezpieczył w 1883 r. twierdzę przed rozpadem. Cały kompleks został odrestaurowany  w latach 1990-1996. Części założenia naprawiono i wyposażono w zabezpieczające balustrady. Ruiny zamku są dziś łatwo dostępne. Chociaż większość budowli została oczywiście zniszczona, z dawnego zamku pozostało wystarczająco dużo, aby przynajmniej wyobrazić sobie jak kiedyś wyglądał.