Kościół w Steinhof (znany również jako Kościół św. Leopolda lub Kościół Otto Wagnera) został zbudowany w latach 1904–1907 według projektów Otto Wagnera i uważany jest za jeden z najważniejszych budynków wiedeńskiej secesji. Budynek kościoła rzymskokatolickiego znajduje się na terenie Centrum Opieki Społecznej Baumgartnera Höhe w 14. dzielnicy Penzing w Wiedniu, które od 2020 roku jest częścią Kliniki Penzing.

       Został zbudowany w ramach budowy Dolnoaustriackiego Państwowego Sanatorium i Domu Opieki dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Am Steinhof (później Szpital Otto Wagnera, od 2020 roku Klinika Penzing) w latach 1904–1907. Architekt Otto Wagner, który został wyznaczony do planowania, musiał wziąć pod uwagę, że jest to kościół instytucjonalny dla pacjentów chorych psychicznie, i po rozmowach z lekarzami oraz personelem pielęgniarskim określił szczególne wymagania dla takiego budynku. Zaplanowano gabinet lekarski, toalety i wyjścia awaryjne, a krzesła kościelne nie mogły mieć ostrych narożników ze względu na ryzyko urazu. 

     Kościół został otwarty 8 października 1907 roku przez arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Jednak między arcyksięciem, który od samego początku nie był wielkim fanem secesji, a Otto Wagnerem występowały różnice zdań, dlatego Wagner nie został wspomniany w przemówieniu otwierającym i później nie otrzymał już żadnych zamówień od rodziny cesarskiej. Ta luka, wynikająca z bardzo różnych poglądów na architekturę i estetykę, skłoniła Neue Freie Presse w wydaniu z 6 października 1907 do pytania: "Czyż nie jest miłą ironią losu, że praktycznie pierwszy rozsądny secesjonistyczny budynek na wielką skalę w Wiedniu został zbudowany dla szaleńców?" 

        Muzeum Rolletta to muzeum w Baden w Dolnej Austrii, które z jednej strony zawiera archiwum miejskie miasta Baden, a z drugiej kolekcję lekarza sądu okręgowego w Baden, Antona Rolletta. Na powierzchni 350 m² udokumentowana jest burzliwa historia uzdrowiska Baden od epoki neolitu do czasów Rzymian, od ery zamków i rycerzy aż do XX wieku. Szczególną uwagę poświęca się złotym czasom Badenii w okresie biedermeier, kiedy cesarz spędzał tu wakacje letnie z rodziną, a politycy        i ważni artyści spotykali się w uzdrowisku.

           Trzon kolekcji sięga badenskiego lekarza, pisarza, przyrodnika i miłośnika sztuki Antona Franza Rolletta (1778–1841). "Egzotyczne" kolekcje (sekcja egipska, kolekcja czaszek dr. Galla, kolekcja etnologiczna i wiele innych), które nawiązują do idei Rolletta o uniwersalnym muzeum, tworzą osobny kompleks wystawowy.Trzon kolekcji sięga badenskiego lekarza, pisarza, przyrodnika i miłośnika sztuki Antona Franza Rolletta (1778–1841). "Egzotyczne" kolekcje (sekcja egipska, kolekcja czasze dr. Galla, kolekcja etnologiczna i wiele innych), które nawiązują do idei Rolletta o uniwersalnym muzeum, tworzą osobny kompleks wystawowy.

          W muzeum można znaleźć ślady słynnego Polaka  Józefa Maksymiliana Ossolińskiego  wybitnego uczonego, pisarza i fundatora słynnego Ossolineum, który ukochał Baden pod Wiedniem. 

Od roku 1795 Ossoliński mieszkał na stałe w Wiedniu, gdzie poświęcił się pracom naukowym i pasji bibliofila. W tym okresie rozpoczął na dużą skalę gromadzenie zbiorów bibliotecznych, graficznych, numizmatycznych i malarstwa, które już w roku 1800 przeznaczał na projektowaną fundację narodową. 5 stycznia 1808 został mianowany tajnym radcą dworu cesarskiego, a rok później (16 lutego 1809) prefektem Nadwornej Biblioteki Cesarskiej, którą skutecznie obronił przed grabieżą w czasie wkroczenia wojsk francuskich do Austrii. Przez 15 lat (1808–1823) pełnił funkcję kuratora galicyjskiego instytutu ekonomicznego w Wiedniu. Wkrótce też został mianowany przez cesarza Austrii Franciszka I najwyższym marszałkiem koronnym, komandorem orderu Św. Stefana oraz wielkim ochmistrzem Królestwa Galicji i Lodomerii. 

                                              Pałac Braiten – dawna posiadłość Ossolińskiego

         W 1820 roku zapadł na ciężką chorobę, zaś w 1823 stracił wzrok. Zmarł po ciężkich cierpieniach w Wiedniu 17 marca 1826. Jego grób nie istnieje – znajdował się bowiem w tej części cmentarza Matzleindorf, która została zniszczona i zajęta na cele komunikacyjne. Pamiątkowa tablica ufundowana przez polonię wiedeńską znajduje się Cmentarzu Matzleinsdorf.

         Lainzer Tiergarten, dosł. "Ogród Zwierzęcy Lainz" to rezerwat przyrody o powierzchni 24,50 km²  położony w południowo-zachodnim rogu Wiednia w Austrii, z czego 80% pokrywa las. Pochodzi z roku 1561, kiedy Ferdynand I stworzył je jako ogrodzony teren łowiecki dla swojej rodziny. Od 1919 roku jest otwarty dla zwiedzających.

        Podczas państwowej wizyty cesarza Japonii Akihito i cesarzowej Michiko w Wiedniu w dniach 13–16 lipca 2002 roku, para cesarska odwiedziła Lainzer Tiergarten. Z tej okazji został odsłonięty 8 września 2003 roku przez ówczesnego ambasadora Japonii Hiroshiego Hashimoto pamiątkowy kamień. 

        Na kamieniu widnieje następujący napis w języku japońskim i niemieckim:14 lipca 2002 roku Ich Królewskie Mości cesarz Akihito oraz cesarzowa Michiko z Japonii odwiedzili Lainzer Tiergarten i podziwiali widok na Wiedeń z tego miejsca w jasnej, pięknej pogodzie.

       Po obu stronach pomnika posadzono japońskie modrzewie, które później zastąpiły dwie japońskie wiśnie.

       Grazer Schloßberg to masywna skała dolomitowa, która stanowi rdzeń historycznego starego miasta Graz, stolicy Styrii w Austrii. Znajduje się bezpośrednio na lewym brzegu Muru i wznosi się 123 m ponad główny plac Grazu. Oprócz wieży zegarowej, charakterystycznej części Grazu, znajduje się tu także dzwonnica z dzwonem "Liesl", kazamaty Schloßberga, 94-metrowa tzw. Fontanna Turków, wszystkie pozostałości zamku oraz kilka mniejszych dzieł sztuki.  Graz pierwotnie był rzymskim fortem.Znaleziska potwierdzają istnienie osady już w VIII wieku p.n.e. Około 1125 roku na wówczas gołej skale zbudowano romański zamek, od którego Graz otrzymał nazwę ("gradec" oznacza "mały zamek" po słoweńsku). Później został rozbudowany w stylu gotyckim, a od 1544 roku rozbudowywano go do renesansowej twierdzy według planów Domenico dell'Allio. Istnieją zapisy o użyciu, w latach 1528–1595 windy ciągniętej liną do transportu materiałów budowlanych do fortyfikacji. 

        Zamek jest wpisany do Księgi Rekordów Guinnessa jako najsilniejsza twierdza wszech czasów. Nawet Napoleonowi nie udało się go podbić na początku XIX wieku. Dopiero gdy w 1809 roku zajął Wiedeń i zagroził zniszczeniem stolicy, szantażowani mieszkańcy Graz poddali się, a niemal wszystkie fortyfikacje zostały zburzone. Zachowały się jedynie dzwonnica i zegar, ponieważ mogły zostać wykupione przez mieszkańców Grazu i tym samym uratowane przed zniszczeniem.W 1839 roku Ludwig Freiherr von Welden (1780–1853) zaczął przekształcać dawne wzgórze twierdzy w romantyczny ogród z licznymi ścieżkami spacerowymi i częściowo śródziemnomorskimi roślinami, które dobrze się tu rozwijają dzięki stosunkowo łagodnemu klimatowi Grazu. 

       Podczas II wojny światowej robotnicy przymusowi zbudowali rozległy system tuneli wewnątrz góry o długości 6,3 km, 20 wejść i około 12 000 m² powierzchni użytkowej, który służył jako centrum dowodzenia, schron przeciwlotniczy dla nawet 50 000 osób oraz szpital wojskowy podczas intensywnych nalotów bombowych na Graz. System tuneli jest połączony z naturalnymi jaskiniami,        z których niewiele było znanych aż do 1944 roku; W tym roku otwarta jaskinia ze stalaktytami przyciągnęła więc odpowiednią uwagę. Niektóre z tych tuneli, w tym przejście z Schlossbergplatz do Karmeliterplatz, są nadal dostępne, ale wiele z nich jest zamkniętych dla publiczności. 

          Stable BastionBudowa tego ogromnego bastionu z murami oporowymi o wysokości ponad 20 metrów i grubości do sześciu metrów rozpoczęła się w 1544 roku i zastąpiła przedmur średniowiecznego zamku na tym samym miejscu. Na niej stały stajnie, które dały bastionowi jego nazwę. Drewniane skrzydła drzwi po południowej stronie pochodzą z XIX wieku. Wysunięta "Brama Egipska" została zbudowana przez Bonaventurę Hödla około 1820 roku, a pergola około 1900 roku. We wschodnim narożniku bastionu znajduje się jedyna zachowana wieża strażnicza twierdzy, tzw. Luntenturm. 

     "Wieża Zegarowa", położona na wzgórzu Schlossberg, jest uznawana za symbol Grazu i jest widoczna z każdej części centrum; Budowa wieży sięga 1560 roku, natomiast mechanizm zegarowy wskazuje dokładny czas od 1712 roku.

             Fontanna turecka Studnia o głębokości 94 m została zlecona przez stany styryjskie w 1553 roku i zbudowana w latach 1554–1558. Sięga aż do wód gruntowych Muru, aby zapewnić twierdzy wystarczającą ilość wody nawet podczas dłuższego oblężenia.

          34-metrowa, ośmiokątna dzwonnica została zbudowana w 1588 roku na rozkaz arcyksięcia Karola II.  Pod wieżą znajduje się loch zwany "Bass Violin". W środku znajduje się trzeci co do wielkości dzwon w Styrii, "Liesl" (autorstwa Elisabeth), odlany w Grazu w 1587 roku. Ma średnicę  197 cm i waży 4633 kg.

 

          Do 1810 roku obok dzwonnicy stała kaplica zamkowa poświęcona apostołowi Tomasza. Była to romańska rotunda, prawdopodobnie zbudowana w XII wieku. Budynek został oszczszczędzony przed eksplozjami Francuzów, ale został pozbawiony miedzianego dachu. Z powodu warunków pogodowych kaplica popadła w ruinę i ostatecznie została częściowo zburzona. Obecnie widoczne są jedynie fundamenty, widoczne obok dzwonnicy. 

         Brązowa rzeźba lwa upamiętnia majora Franza Hackhera, który w 1809 roku bronił Schlossbergu z garstką żołnierzy (17 oficerów i 896 żołnierzy) przed atakującymi Francuzami (około 3000 żołnierzy). Ponieważ nie było wizerunku majora Hackhera, na jego cześć wzniesiono lwa.

       Cysterna, zbudowana według planów Lazarusa von Schwendi przez Domenico dell'Allio w latach 1544–1547, jest jednym z największych budynków tego typu. W kotłowni o głębokości 16 metrów znajduje się pięć szybów o średnicy 3,6 metra ustawionych w okręgu o pojemności 900 000 litrów. Woda deszczowa spływająca z dachów otaczających budynków zamkowych była filtrowana i zbierana w połączonych szybach. Cysterna nadal zaopatruje system wodny gaśniczy Schloßberg, składający się z 350 metrów rur i 5 hydrantów. Kamienny wieniec fontannowy z 1739 roku został uzupełniony w 1897 roku kutym żelaznym altanem fontannym.

       Pawilon Chiński został zbudowany około 1890 roku i zastąpił starszą, romańską altanę winorośli.

      Dom kapitana zamku został zbudowany około 1578 roku w dawnej fosie, której ogromne sklepienia piwnicze miały służyć do przechowywania zapasów, ale służyły także jako więzienie. Do skarbców można było nawet dostać się wozami. Wejście od strony zachodniej jest nadal widoczne.W kwietniu 1913 i lutym 1914 roku komisje badały między innymi możliwość wykorzystania ruin budynku, który został wysadzony przez Francuzów w 1809 roku, jako atrakcji turystycznej.

Podążając za marzeniem o teatrze naturalnym, dzisiejsza scena plenerowa została zbudowana w 1937 roku i otwarta 19 czerwca tego samego roku w ramach Festiwalu w Grazu z "Fidelio" Beethovena. 

        Chata armatnia, podobnie jak reszta twierdzy, została zbudowana od 1544 roku według planów Domenico dell'Allio. Początkowo służył obronie, później jako więzienie stanowe i miejsce zgłaszania pożarów. Wraz z pozostałymi obiektami padł ofiarą rozbiórki przez Francuzów. W latach 1978/79 został odbudowany dzięki darowiznam Styryjskiej Izby Handlowej, aby uczcić 850-lecie miasta Graz. Do 1797 roku w chacie armatniej stacjonowali "Czterech Ewangelistów", czyli cztery działa ostrzegające ludność przed podejściem i ogniem wroga. Zostały one zabrane przez Francuzów w 1809 roku jako łup. Dziś zamiast tego na wystawie są dwa mniejsze i dwa większe działa odlane w Paryżu. W dzwonnicy wisi dzwon alarmowy (datowany na 1796 rok). Budynek należący do Stable Bastion mieścił Muzeum Garnizonu w Grazu w latach 1981/82 do 2012 roku. Od września 2020 roku nowe Muzeum Schloßberga mieści się w pomieszczeniach Kanonenbastei. Renowacja i projekt obiektów kosztowały około 2,8 miliona euro.