Zamek Rotenturm znajduje się w termalnym regionie uzdrowiskowym południowej Burgenlandii i jest jednym z najpiękniejszych historycznych zamków w Austrii. Perwsza wzmianka o średniowicznej warowni pojawia się w roku 1523 roku.W trakcie sporów o władzę Piotr Erdődy siłą zdobył Rotenturm w 1532 roku. W 1540 roku zamek został zniszczony podczas lokalnego konfliktu majątkowego. Pod koniec XVII wieku wzniesiono "Stary Zamek", który został rozebrany na początku XIX wieku. Według planów obecny zamek został zbudowany w latach 1862–1864 w formach romańsko-orientalnych, z jaskrawymi elementami dekoracyjnymi na czerwonym tynkowanym tle, pod kierownictwem mistrza budowlanego Johanna Langa.W następnym okresie Rotenturm przeżywał swój rozkwit: do 1929 roku zamek mieścił cenne zbiory zakochanej w sztuce hrabiny  Emilie Erdődy. Za panowania Ludwiga hrabiego Erdődy, dwór podupadł. W 1924 roku pożar zniszczył większość wnętrza, w tym archiwum rodziny Erdődy oraz tajne archiwum węgierskiego bohatera wolności, księcia Franciszka II Rákócziego (1676–1735), przywódcy wojny kuruckiej (1704–1711), przechowywane w wieży. Po śmierci Ludwika, ostatniego potomka linii Rotenturm Erdődy, mocno zadłużony majątek przejął blisko spokrewniony hrabia Nikolaus Széchenyi. W 1929 roku kolekcje w Rotenturm zostały zlicytowane; przez krótki czas zamek przejął czeski wirtuoz skrzypiec Jan Kubelík. Wewnątrz zamek został w dużej mierze zniszczony od czasu zniszczeń w okresie okupacji po II wojnie światowej.  W 1971 roku budynek przeszedł w posiadanie prowincji Burgenland. Od 2008 roku należy do Heinza Schinnera i został odnowiony przy wsparciu Federalnego Urzędu Zabytków. W 2016 roku remont został ukończony o łącznym koszcie dwóch milionów euro. Charakterystyczną cechą całego budynku jest bogactwo jaskrawych elementów dekoracyjnych na czerwonej tynkowanej powierzchni ścian. Pochodzą z różnych okresów stylistycznych: używano form romańskich i mauretańskich oraz gotyckich i renesansowych. 

            Güssing to miasto w południowo-wschodniej Austrii, położone nad rzeką Strem. Główną atrakcją turystyczną jest tu usytuowany na szczycie malowniczego wygasłego wulkanu średniowieczny zamek obronny. Pierwotna drewniana warownia wzniesiona została tu w połowie XII wieku. Jest to zatem jedna z najstarszych twierdz w całej Burgenlandii. Na przestrzeni wieków zamek wielokrotnie zmieniał swoich właścicieli i był także kilkukrotnie rozbudowywany. W 1524 roku twierdza stała się własnością wpływowej magnackiej rodziny Batthyány. To właśnie za ich panowania zamek dwukrotnie został poddany został gruntownej przebudowie. Podniesiono wówczas i wzmocniono także okalające warownię mury obronne, co podyktowane gównie zostało rosnącym zagrożeniem ze strony tureckiej. Wraz z rozwojem artylerii oraz brakiem zagrożenia funkcje strategiczne zamek utracił pod koniec XVIII wieku. Wtedy to zaniedbana warownia zaczęła stopniowo popadać w coraz to większą ruinę. Obecnie częściowo zabezpieczony i odrestaurowany zamek udostępniony jest dla zwiedzających. W jego murach zaś utworzone zostało muzeum. 

        Wznoszący się nad miastem Bernstein w Austrii, zamek Bernstein ma swoje początki sięgające XII wieku. Początkowo wzniesiony w celu ochrony lokalnej ludności, zamek był oblężony, podbijany i odbudowywany, a każde z tych wydarzeń wzbogacało jego bogatą historię. Jego strategiczne położenie oferowało rozległe widoki na równiny węgierskie i południową Styrię. Na przestrzeni wieków zamek przeszedł wiele przemian. W XVI wieku wytrzymał oblężenia Turków, a w 1604 roku armię Stefana Bocskaya. Później konstrukcje obronne przekształcono w ogród renesansowy, uważany za najstarszy tego typu w Burgenlandii. Olśniewająca sala renesansowa, ozdobiona misternym stiukiem, pozostaje sercem zamku. Być może najsłynniejszym mieszkańcem zamku był László Almásy, pustynny odkrywca i lotnik, którego życie zainspirowało film "Angielski pacjent". Jego rodzina zakupiła zamek w 1892 roku i od 1921 roku pozostaje on w ich posiadaniu, działając jako hotel. Goście mogą zatrzymać się w jednym z dziewięciu pokoi i apartamentów, wyposażonych w oryginalne antyki. Odwiedzający mogą zwiedzać fortyfikacje, ogród zamkowy, kaplicę oraz renesansową salę balową. Dostęp na teren zamku możliwy jest tylko jako gość hotelowy lub podczas zwiedzania. 

                                                  

      Kościół w Steinhof (znany również jako Kościół św. Leopolda lub Kościół Otto Wagnera) został zbudowany w latach 1904–1907 według projektów Otto Wagnera i uważany jest za jeden z najważniejszych budynków wiedeńskiej secesji. Budynek kościoła rzymskokatolickiego znajduje się na terenie Centrum Opieki Społecznej Baumgartnera Höhe w 14. dzielnicy Penzing w Wiedniu, które od 2020 roku jest częścią Kliniki Penzing.

       Został zbudowany w ramach budowy Dolnoaustriackiego Państwowego Sanatorium i Domu Opieki dla Nerwowo i Psychicznie Chorych Am Steinhof (później Szpital Otto Wagnera, od 2020 roku Klinika Penzing) w latach 1904–1907. Architekt Otto Wagner, który został wyznaczony do planowania, musiał wziąć pod uwagę, że jest to kościół instytucjonalny dla pacjentów chorych psychicznie, i po rozmowach z lekarzami oraz personelem pielęgniarskim określił szczególne wymagania dla takiego budynku. Zaplanowano gabinet lekarski, toalety i wyjścia awaryjne, a krzesła kościelne nie mogły mieć ostrych narożników ze względu na ryzyko urazu. 

     Kościół został otwarty 8 października 1907 roku przez arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Jednak między arcyksięciem, który od samego początku nie był wielkim fanem secesji, a Otto Wagnerem występowały różnice zdań, dlatego Wagner nie został wspomniany w przemówieniu otwierającym i później nie otrzymał już żadnych zamówień od rodziny cesarskiej. Ta luka, wynikająca z bardzo różnych poglądów na architekturę i estetykę, skłoniła Neue Freie Presse w wydaniu z 6 października 1907 do pytania: "Czyż nie jest miłą ironią losu, że praktycznie pierwszy rozsądny secesjonistyczny budynek na wielką skalę w Wiedniu został zbudowany dla szaleńców?" 

        Muzeum Rolletta to muzeum w Baden w Dolnej Austrii, które z jednej strony zawiera archiwum miejskie miasta Baden, a z drugiej kolekcję lekarza sądu okręgowego w Baden, Antona Rolletta. Na powierzchni 350 m² udokumentowana jest burzliwa historia uzdrowiska Baden od epoki neolitu do czasów Rzymian, od ery zamków i rycerzy aż do XX wieku. Szczególną uwagę poświęca się złotym czasom Badenii w okresie biedermeier, kiedy cesarz spędzał tu wakacje letnie z rodziną, a politycy        i ważni artyści spotykali się w uzdrowisku.

           Trzon kolekcji sięga badenskiego lekarza, pisarza, przyrodnika i miłośnika sztuki Antona Franza Rolletta (1778–1841). "Egzotyczne" kolekcje (sekcja egipska, kolekcja czaszek dr. Galla, kolekcja etnologiczna i wiele innych), które nawiązują do idei Rolletta o uniwersalnym muzeum, tworzą osobny kompleks wystawowy.Trzon kolekcji sięga badenskiego lekarza, pisarza, przyrodnika i miłośnika sztuki Antona Franza Rolletta (1778–1841). "Egzotyczne" kolekcje (sekcja egipska, kolekcja czasze dr. Galla, kolekcja etnologiczna i wiele innych), które nawiązują do idei Rolletta o uniwersalnym muzeum, tworzą osobny kompleks wystawowy.

          W muzeum można znaleźć ślady słynnego Polaka  Józefa Maksymiliana Ossolińskiego  wybitnego uczonego, pisarza i fundatora słynnego Ossolineum, który ukochał Baden pod Wiedniem. 

Od roku 1795 Ossoliński mieszkał na stałe w Wiedniu, gdzie poświęcił się pracom naukowym i pasji bibliofila. W tym okresie rozpoczął na dużą skalę gromadzenie zbiorów bibliotecznych, graficznych, numizmatycznych i malarstwa, które już w roku 1800 przeznaczał na projektowaną fundację narodową. 5 stycznia 1808 został mianowany tajnym radcą dworu cesarskiego, a rok później (16 lutego 1809) prefektem Nadwornej Biblioteki Cesarskiej, którą skutecznie obronił przed grabieżą w czasie wkroczenia wojsk francuskich do Austrii. Przez 15 lat (1808–1823) pełnił funkcję kuratora galicyjskiego instytutu ekonomicznego w Wiedniu. Wkrótce też został mianowany przez cesarza Austrii Franciszka I najwyższym marszałkiem koronnym, komandorem orderu Św. Stefana oraz wielkim ochmistrzem Królestwa Galicji i Lodomerii. 

                                              Pałac Braiten – dawna posiadłość Ossolińskiego

         W 1820 roku zapadł na ciężką chorobę, zaś w 1823 stracił wzrok. Zmarł po ciężkich cierpieniach w Wiedniu 17 marca 1826. Jego grób nie istnieje – znajdował się bowiem w tej części cmentarza Matzleindorf, która została zniszczona i zajęta na cele komunikacyjne. Pamiątkowa tablica ufundowana przez polonię wiedeńską znajduje się Cmentarzu Matzleinsdorf.