Szkatułka na drobiazgi

                                          Ruiny średniowiecznego zamku Devín położone na potężnej skale u ujścia rzeki Morawy do Dunaju, w bratysławskiej dzielnicy Devín na Słowacji. Miejsce to znane było już w starożytności – znajdował się tu rzymski posterunek graniczny. Zamek często zmieniał właścicieli i był własnością kolejnych rodów magnaterii węgierskiej. Najdłużej Zamek Devín znajdował się w rękach rodu Pálfi, których spotkaliśmy również w ich posiadłości na Zamku Czerwony Kamień. Za ich czasów Zamek tracił stopniowo swoje militarne znaczenie. Pełnił wówczas jedynie rolę administracyjną i powoli popadał w ruinę, aż w 1809 r. padł ofiarą imperialnych zapędów Napoleona, który pozostawił tutaj po sobie tylko ruinę. W 1935 r. Pálfi sprzedali Zamek państwu za symboliczną sumę 1000 koron. Obecnie zamek jest jednym z najbardziej znanych stanowisk archeologicznych w Europie.Od 1965 r. na terenie całego założenia prowadzone są systematyczne badania archeologiczne, podczas których odsłaniane są kolejne budynki tworzące obecnie park archeologiczny. 

                Klasztor Heiligenkreuz został założony w 1133 przez Leopolda III Świętego, i jest drugim na świecie najstarszym nieprzerwanie istniejącym od założenia klasztorem cystersów. Pierwszy kościół konsekrowano w 1188 roku. W tym też roku książę Leopold V Babenberg podarował klasztorowi przywiezione z Jerozolimy święte relikwie pochodzące z drzewa Krzyża Pańskiego, które przechowywane i czczone są tu po dziś dzień. W 1683 roku opactwo zostało splądrowane podczas najazdu tureckiego. W czasach panowania cesarza Józefa II Habsburga doszło do sekularyzacji dóbr kościelnych i likwidacji wielu klasztorów. Klasztor w Heiligenkreuz jako jeden z nielicznych nie został poddany kasacie. Na terenie klasztoru powstał wówczas kształcący mnichów Instytut Teologiczny, który w ramach Wyższej Uczelni Filozofoczno-Teologicznej funkcjonuje do czasów obecnych. W skład całego kompleksu sakralnego wchodzą m.in. zachowana w doskonałym stanie XII wieczna romańska kolegiata, barokowa kolumna św. Trójcy, gotycki chór kościelny oraz liczne zabudowania klasztorne. W świątynnej krypcie złożone zostały prochy margrabiów oraz książąt z dynastii Babenbergów. Po drugiej  wojnie światowej  przeor Karl  Braunstorfer  starał się o przywrócenie klasztorowi  poprzedniej silnej duchowości. Wprowadzono  i  zreformowano liturgię  całkiem w duchu Soboru Watykańskiego Drugiego i stworzono własny łaciński brewiarz. W klasztorze żyje około 70 zakonników, którzy pracują duszpastersko w parafiach archidiecezji wiedeńskiej, a także w diecezji Eisenstadt i w niemieckim Essen. 

Klasztor znajduje się w samym sercu Lasu Wiedeńskiego, zaledwie 15 km od Wiednia. Odwiedza go rocznie około 120 tysięcy turystów z całego świata.  Wielką uwagę przykładają mnisi  do kultywowania  chóru gregoriańskiego o czym przekonaliśmy się osobiście i z całą pewnością jeszcze tu wrócimy.                             

           Wolfsberg to miasto w południowo-wschodniej Austrii, położone nad rzeką Lavant. Jednym z ciekawszych zabytków jest tu usytuowany w zachodniej części miasta na malowniczym wzgórzu okazały średniowieczny zamek. Jego początki sięgają pierwszej połowy XI wieku, kiedy to wzniesiona została tu warowania. W zapisach historycznych pierwszy raz zamek pojawia się w dokumentach datowanych na 1178 rok. W kolejnych wiekach wraz z rosnącym zagrożeniem ze strony Imperium Osmańskiego twierdza była wielokrotnie powiększana i przebudowywana.W 1759 roku miasto wraz z zamkiem zakupione zostało przez Marię Teresę Habsburg , a niespełna wiek później posiadłość została przejęta przez barona Hugo Henckela von Donnersmarck. Wkrótce potem polecił on przebudować zamek w duchu neogotyku angielskiego - na wzór stylu Tudorów. Za projekt odpowiedzialni byli znany wiedeńscy architekci, Johann Romano i August Schwendenwein. Jeszcze w tym samym wieku budowla została udostępniona dla ruchu turystycznego.