Zamek Hohenswangau - letnia rezydencja króla Maksymiliana i jego żony Marii Fryderyki Pruskiej oraz dwóch jego synów - Ludwika (później Ludwik II) i Ottona (później Otto I), w której spędzali wiele czasu.Po śmierci króla Maksymiliana (1864) Ludwik zamieszkiwał w zamku wraz z matką, aż do ukończenia budowy jego nowej, położonej niedaleko rezydencji - Neuschwanstein w 1869. Jednym z dekoratorów zamku był znany w owym czasie - scenograf teatralny Domenik Quaglio, który malował ściany komnat, ukazując historię legend germańskich. Kilka komnat ozdobiono freskami, które przedstawiają dzieje budowli i oczywiście legendy germańskie, w tym legendę o łabędzim rycerzu Lohengrinie. Łabędź pojawia się w wielu miejscach wystroju zamku.

W zamku często gościł Wagner i grał na tym orginalnym instrumencie.

                          W dolinie rzeki Salzach, w otoczeniu potężnych lasów, wznosi się na szczycie wysokiej skały jeden z najpotężniejszych zamków austriackich- Hohenwerfen, którego 900 letnie mury są niemym świadkiem bogatej historii Salzburga i jego okolic. 

    Fortyfikacja została wybudowana w latach 1075–1078 na zlecenie arcybiskupa Salzburga Gebharda jako strategiczny bastion na szczycie 155 m skały, wysoko nad doliną rzeki Salzach.  W następnych wiekach Hohenwerfen służył władcom Salzburga, książętom, arcybiskupom, nie tylko jako baza wojskowa, ale także jako miejsce zamieszkania i baza do polowań. Zamek został powiększony w XII w. i w XVI w. w czasie niemieckiej wojny chłopskiej. Za panowania bpa Matthäusa Langa (1519-1540) naprawiono szkody wojenne, postawiono mały bastion z przylegającą wieżą oraz ukryte schody. Prace budowlane kontynuował apb Johann Jakob Kuen von Belasy (1515–1586), który przy wsparciu włoskich mistrzów zlecił jego przebudowę w stylu włoskich twierdz. Zamek był używany również jako więzienie stanu, a zatem miał nieco złowieszczą reputację. Okresowo więziono wysoko urodzoną szlachtę .

W 1931 roku twierdza, wtedy własność arcyksięcia Eugeniusza Ferdynanda, została poważnie uszkodzona przez pożar. W kolejnych latach, choć w dużej mierze wyremontowana, musiała być sprzedana niemieckim nazistom w 1938 roku.     W czasie II wojny światowej zamek był używany jako centrum szkoleniowe niemieckiej partii nazistowskiej. Pod koniec wojny stał się własnością Salzburga. Po II wojnie światowej był wykorzystywany jako obóz szkoleniowy austriackiej żandarmerii do 1987 roku, po czym został udostępniony dla turystów. 

Zamek kilkukrotnie posłużył za plan filmowy. Kręcono tu m. 

in. sceny do słynnego filmu pt. Tylko dla orłów z Richardem Burtonem i Clintem Eastwoodem w rolach głównych.Pamiętne sceny z kolejką linową były kręcone w Feuerkogel-Drahtseilbahn w Ebensee ponieważ zamek nie ma kolejki, w przeciwieństwie do fikcyjnego "Schloss Adler".

Kadry z filmu Tylko dla orłów z schloss Adler w tle.

https://www.youtube.com/watch?v=yHuH2EaIJms

A dla dociekliwych - http://navtur.pl/place/show/1724,zamek-hohenwerfen , 

http://www.castles.today/pl/zamki/austria/werfen/

                                             Wiedeński Belweder- barokowy pałac księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, zlokalizowany w Wiedniu. Zaprojektował go architekt Johann Lucas von Hildebrandt. Składa się z dwóch budynków rozdzielonych ogrodem w stylu francuskim ozdobionym szeregiem posągów sfinksów. „Górny Belweder” przeznaczony był na bankiety i uroczystości, „Dolny Belweder” pełnił funkcję letniej rezydencji. W 1752 roku pałac został wykupiony przez cesarzową Marię Teresę i od 1775 roku z polecenia Józefa II w Belwederze przechowywano obrazy należące do rodziny cesarskiej. W 1806 roku do Belwederu przeniesiono również kolekcję obrazów z pałacu Ambras. Jako ostatni członek rodziny Habsburgów urzędował tu arcyksiążę Franciszek Ferdynand. Od zakończenia I wojny światowej, w budynkach znajdują się muzea. Budynek jednak mocno ucierpiał podczas II wojny światowej. Cały „Złoty Gabinet” spłonął i został później zrekonstruowany.

                                      

                     

                                                       Aniołkowe pudełko na upominki

                                              Klasztor Benedyktynów Göttweig - to barokowy kompleks klasztorny położony w malowniczym regionie Dolnej Austrii, na wzgórzu z widokiem na dolinę rzeki Dunaj. Znany jako "austriacki Montecassino" .

    Dokument założycielski, którym biskup Altmann z Pasawy założył klasztor kanoników, datowany jest na 9 września 1083 roku.  Z pierwszego okresu budownictwa w XII wieku zachowały się dziś jedynie nawa kościoła, kaplica Erentrudis oraz "zamek". Z późnogotyckiego okresu budownictwa XV wieku zachował się chór kolegiaty, obejmujący kryptę i sakrystie oraz skrzydła krużganka (obecnie lapidarium). Do pierwszego tureckiego oblężenia istniał także kościół św. Jerzego. Koniec XV i początek XVI wieku charakteryzował się spadkiem gospodarczym, pogłębionym przez tureckie zagrożenie  i reformację.  Opactwo zostało w znacznym stopniu zniszczone przez pożar w 1718, co wymusiło odbudowę całego kompleksu, przeprowadzoną przez architekta Lucasa Hildebrandta (autora wiedeńskiego pałacu Belweder) w okresie 1720-1740 r., w stylu baroku. Po 1750 roku budowa fasady kościoła została całkowicie zaniechana, tak że zrealizowano tylko około dwóch trzecich planu budowlanego. W 1939 roku klasztor został wywłaszczony na rzecz niezależnego miasta Krems. Budynek klasztoru służył teraz jako obóz przesiedleński, obóz jeniecki, a w latach 1943–1945 jako Narodowy Instytut Edukacji Politycznej. Pod koniec wojny był on zniszczony; później stał się koszarami dla sowieckich wojsk okupacyjnych. 

    Opactwo słynie z przepięknej biblioteki, w której przechowywanych jest ponad 130,000 tomów, w tym wiele starych rękopisów i inkunabułów. Jednym z najbardziej znaczących elementów Göttweig Abbey jest jego imponująca sala marmurowa, z sufitowymi freskami autorstwa Paula Trogera. Freski te przedstawiają alegoryczne sceny, które zachwycają detalem i artystycznym kunsztem. Opactwo nie tylko zachwyca sztuką i architekturą, ale również zapewnia miejsce ukojenia i refleksji. Wspólnota benedyktyńska opactwa Göttweig liczy obecnie 32 członków.  Mnisi pracują w opiece duszpasterskiej (około 30 parafii), prowadzą rekolekcje oraz biorą udział w przedsięwzięciach gospodarczych klasztoru. 

                                                                                  Krypta

Muzeum