Augustiański klasztor w Vorau znajduje się w północno-wschodniej Styrii, w miasteczku Vorau. 

  Klasztor został założony przez margrabiego Ottokara III z Traungau i jego żonę Kunigundę w 1163 roku, w podziękowaniu za narodziny długo oczekiwanego następcy. Margrabia  przekazał swoje styryjskie posiadłości między Wechsel a Masenbergiem arcybiskupowi Salzburga, Eberhardowi I, który wysłał augustiańskich kanoników z klasztoru katedralnego św. Ruprechta, aby je osiedlić. 

  Założenie klasztoru opierało się także na strategicznych aspektach obronnych.Terytorium, na którym znajduje się opactwo, było często najeżdżane przez sąsiednie kraje. Dlatego opactwo zostało otoczone murami w 1458 roku i zbudowano wiele elementów obronnych,] w tym wieże, fosę i kratownicę przy wejściu. Z 15 wieżami opactwo było najbardziej ufortyfikowanym klasztorem w Austrii. Dzięki temu mieszkańcy Vorau często szukali schronienia wewnątrz klasztoru podczas najazdów. 

  Pierwsza kolegiata opactwa została zbudowana po pożarze w 1237 roku w stylu romańskim. Kościół został później przebudowany w stylu gotyckim. Ponownie przebudowano go w latach 1660–1662, według projektu szwajcarskiego architekta Domenico Sciassii. W 1700 roku kościół został ostatecznie przeprojektowany przez Matthiasa Steinla w stylu wiedeńskiego baroku. Jego główny ołtarz zbudowano w latach 1701–1704, natomiast ambona pochodzi z 1706 roku. Zakrystia jest ozdobiona freskami autorstwa Johanna Cyriaka Hackhofera , malarza rezydenta opactwa, który stworzył je w latach 1715 i 1716. 

  Biblioteka opactwa została zbudowana w 1731 roku. Zawiera 40 000 książek, 206 inkunabuli oraz 416 rękopisów, a także najstarszy zbiór wierszy w języku średnio-wysoko-niemieckim. 

  W 1736 roku klasztor osiągnął największą liczbę członków w swojej historii – 46 kanoników. W 1778 roku w klasztorze powstała szkoła średnia. W latach 1812–1817 działała szkoła gramazna, a w latach 1839–1843 prywatna szkoła gramatyczna z chórem chłopców. Mury twierdzy zostały zburzone w 1844 roku, a fosa częściowo zasypana, co spowodowało, że klasztor stracił swój zamkowy charakter. Klasztor jest zasilany elektrycznością od 1920 roku. Z powodu trudności finansowych po Wielkim Kryzysie, w 1924 roku wiele dzieł sztuki musiało zostać sprzedanych. 

  Klasztor w Vorau nie padł ofiarą sekularyzacj w XVIII wieku dzięki wielkim zasługom dla systemu szkolnego, lecz narodowi socjaliści zlikwidowali go w 1940 roku i utworzyli Narodowy Instytut Edukacji Politycznej. Kanonicy musieli opuścić klasztor, który był już zarządzany przez nazistowskie rządy. Poza trzema kanonikami, którym pozwolono pozostać we wsi, wszyscy zostali wygnani z okręgu i gau. 4 października 1940 roku cały majątek klasztoru został skonfiskowany na rzecz "Cesarstwa Niemieckiego" – po raz pierwszy od jego założenia w 1163 roku. Powodem zmian wprowadzonych przez nazistowskich władców były domniemane ataki na dzieci przez kanoników.Wraz z nadejściem frontu na początku kwietnia 1945 roku studenci i liderzy NAPOLA "uciekli z klasztoru". 24 kwietnia spłonęły części opactwa Vorau. Radzieckie nisko latające samoloty bombardowały ten obszar – ani klasztor, ani targ nie zostały oszczędzone.  Brak wody i opuszczony sprzęt gaśniczy uniemożliwiły szybką walkę z pożarem, która trwała cztery dni. Szczególnie budynek gospodarczy i niektóre wieże zostały poważnie uszkodzone.

  Wiele inkunabułów, dokumentów i książek zostało "usuniętych" z biblioteki podczas reżimu nazistowskiego. Cenne dzieła sztuki przechowywano w różnych budynkach w Grazu. Odnalezienie ich po zakończeniu wojny było dokonywane indywidualnie i okazało się czasochłonne oraz trudne. Niektóre przedmioty z posiadłości klasztoru nie zostały odnalezione w innych muzeach, inne nie zostały odnalezione do dziś. 

  27 maja 1945 roku kanonicy powrócili do zniszczonego klasztoru i rozpoczęli odbudowę, która została ukończona dopiero pod koniec lat sześćdziesiątych. W latach 1981–1987 wszystkie budynki opactwa zostały odnowione, a w latach 1995–1997 dobudowano budynek administracyjny.

  Obecnie opactwo Vorau zajmuje około 3 400 hektarów ziemi, z czego 2 900 hektarów stanowi las. Większość swoich dochodów generuje właśnie z tego. Opactwo Vorau nadal potrafi poradzić sobie z zadaniami gospodarczymi w dużej mierze bez środków publicznych.