Idą święta

 

Zimowe cudaki - bałwanki i skrzaty

                                                  

Szkatułka 

 

             W niewielkim lesie pomiędzy Staniszowem a Marczycami, na Wzgórzu Grodna (504 m n.p.m.) znajduje się wybudowany w 1806 roku zamek myśliwski, zwany na cześć  jego ówczesnego właściciela i fundatora, Zamkiem Księcia Henryka (niem. Heinrichsburg).Obiekt wraz z wzniesieniem wchodził w skład istniejącego tu parku krajobrazowego, którego centrum był pałac w Staniszowie. Staniszów wielokrotnie w trakcie wieków przechodził z rąk do rąk. W XVIIw panami na włościach były rodziny: von Reinbinitz, Mohrenthal, von Smettau. Henrietta von Smettau poślubiwszy księcia Henryka XXXVIII von Reuss wniosła Staniszów jako wiano ślubne. Dobra staniszowskie były własnością rodziny von Reuss do końca 1945 r.

Około 1806 roku na Grodnej wzniesiono wieżę w formach neogotyckich, która była schronem myśliwskim i wieżą widokową. W roku 1842 obiekt przebudowano do współczesnego kształtu. Forma neogotycka pałacu była w tamtych czasach niezwykłe modna, była wyrazem sentymentalnego upodobania do komponowania miejsc nastrojowych, pełnych poetyckiej symboliki. Powstanie wieży prawdopodobnie wynikało z zazdrości Henryka von Reuss w stosunku do rodowego zamku Chojnik Schaffgotschów.W pobliżu zamku, w skałce położonej na północ od ruin, znajdują się wykute gniazda na belki, będące prawdopodobnie pozostałością jakiejś budowli. W latach 80. archeolodzy znaleźli tu kilkanaście odłamków naczyń ceramicznych z XIII wieku.

                                     Chojnik - ruiny średniowiecznego zamku. Góra, na której stoi wznosi się na wysokość 627 metrów n.p.m., a od jej południowo-wschodniej strony znajduje się 150-metrowe urwisko opadające do Piekielnej Doliny. Pierwsza kamienna warownia w Sobieszowie wzniesiona została prawdopodobnie już w pierwszej połowie XIV wieku z inicjatywy ówczesnego księcia świdnicko-jaworskiewgo Bolka II Małego. Twierdza ta powstała w miejscu dawnego drewnianego grodu warownego. Budowa nowego zamku trwała około 10 lat, a jej główną funkcją miała być ochrona nowo zdobytych terenów przy granicy z Czechami. Po śmierci księcia warownia przeszła w ręce możnego rycerza Schoffa II zwanego Gotshe, będącego protoplastą słynnego rodu Schaffgotschów. W kolejnych stuleciach była wielokrotnie przebudowywana i rozbudowywana. Dzięki korzystnemu położeniu nad przepaściami i licznymi urwiskami, mimo wielu ataków i oblężeń zamek nigdy nie został zdobyty. Większe zniszczenia powodowane były głownie przez pożary wzniecane wskutek uderzeń pioruna. Po jednym z takich wypadków jaki miał miejsce w drugiej połowie XVII wieku twierdza nie została odbudowana i zaniedbana zaczęła stopniowo popadać w ruinę. W XIX wieku zamek stał się jedną z ciekawszych atrakcji turystycznych chętnie odwiedzanych przez kuracjuszy z pobliskiego uzdrowiska w Cieplicach. Warownię odwiedzały m.in. takie osobistości jak król niemiecki Fryderyk Wilhelm II z żoną Luizą, księżna Izabella Czartoryska, czy przyszły cesarz Wilhelm I. W 1822 roku w północnej bastei zamku założono gospodę, która funkcjonuje do czasów dzisiejszych. Obecnie częściowo odrestaurowany i osnuty wieloma mrocznymi legendami zamek przyciąga każdego roku prawdziwe rzesze turystów. Do warowni prowadzi kilka oznakowanych szlaków turystycznych. Na dziedzińcu możemy zobaczyć oryginalny XVI wieczny pręgierz, a także zakupić bity na miejscu denar Jagiełly. Dla odwiedzających udostępniona jest także wieża zamkowa z której rozpościera się malownicza panorama Sudetów oraz dolnej części warowni. Przy dobrej przejrzystości powietrza dostrzec można stąd Śnieżkę. Każdego roku miejscowe Bractwo Rycerskie organizuje w murach warowni jeden z największych w Polsce turniejów kuszniczych "O Złoty Bełt Zamku Chojnik".

Pudełko z aniołkami.

Ikona Matki Bożej z chustą - pierwsze podejście.

 

                                                         Matka Boska "wolfsgrabeńska"

Aniela. Panel malarski 25/25 cm , farby akrylowe.

Kotek w wersji uproszczonej - farby akrylowe, panel malarski 30/25cm.

 

         Zamek Jana (Janův hrad) to malownicze sztuczne romantyczne ruiny w południowych Czechach, położone nad rzeką Starą Dyją (Staré Dyje) na terenie zespołu parkowo-pałacowego Lednice-Valtice. Budowla zaprojektowana została w 1807 roku przez austriackiego architekta Josefa Hardtmutha i wykorzystywana była jako domek myśliwski dla miejscowej szlachty. Wspaniałe uczty, na których pieczono upolowaną zwierzynę, odbywały się w Sali Rycerskiej na pierwszym piętrze. Natomiast w wieżach znajdują się salony. Zamek nazwany został Janohrad na cześć księcia Liechtensteinu Jana I (1760-1836) i reprezentuje przykład romantycznej rezydencji inspirowanej średniowiecznym gotykiem. Jego charakterystycznym elementem są cztery narożne zniszczone wieże. W rękach rodziny Liechtenstein posiadłość pozostawała aż do końca II wojny światowej. Obecnie budowla udostępniona jest dla zwiedzających. Do zamku prowadzi oznakowany (zielony) szlak turystyczny z pobliskich Lednic.

             Na początku XI wieku po włączeniu Moraw do państwa czeskiego na znojemskim wzgórzu wzniesiono drewniano – ziemny gród. Zastąpił on starsze wielkomorawskie grodzisko św. Hipolita znajdujące się na zachód od przyszłego zamku i miasta. Nowy gród w Znojmie stał się jednym z ważniejszych ośrodków władzy młodszej linii dynastycznej Przemyślidów. Był wielkim morawskim centrum administracyjnym, politycznym i wojskowym, ważnym z powodu usytuowania na skrzyżowaniem dróg z Austrii w głąb Moraw, a następnie przez Bramę Morawską do Polski oraz z regionu naddunajskiego do Czech. w 1140 roku drewniany zamek został oblężony i zniszczony. Na przełomie XII i XIII wieku został przebudowany w stylu średniowiecznych zamków,  tym razem z kamienia i  głęboką fosą. Wjazdu do zamku strzegła ośmioboczna wieża zwana Basztą Zbójecką, która zawaliła się z powodu zaniedbań pod koniec XIX wieku. Zamek Znojmo był miejscem częstych wizyt monarchów czeskich, którzy przejeżdżali przez niego w swoich podróżach z Czech do Austrii oraz miejscem wielu negocjacji dyplomatycznych.W czasie husyckich nawałnic zamek znojemski był silnym oparciem dla króla, a później cesarza Zygmunta Luksemburczyka, który zginął tu w 1437 roku. Jednak od drugiej połowy XV wieku zamek był często zastawiany przez monarchę, a następnie odkupywany. W latach 1529-1530 przebywała tu królowa Maria, wdowa po Ludwiku Jagiellońskim. Kilka lat później, w czasie wzmożonego zagrożenia tureckiego, zamek okazał się być w bardzo złym stanie, dlatego na polecenie sejmu morawskiego został naprawiony i wzmocniony. Po pożarze w 1630 r. został częściowo przebudowany na twierdzę, jednak jej znaczenie było niewielkie a  utrzymanie drogie .Pod koniec XVII wieku zamek był już w połowie zrujnowany. Dekretem cesarza Józefa I z 1709 r. tylna część zamku została przekazana jako lenno hrabiom dęblińskim. Przednią część zamku z rotundą, wieżą  i stajniami kupili znojemscy mieszczanie, którzy w 1720 roku założyli tu browar. Rodzina Dęblin zburzyła stary pałac za fosą, a na jego miejscu w latach 1711-1721 zbudowano nowy barokowy zamek z dworem honorowym zwróconym w stronę doliny Dyji. Kiedy w 1784 roku hrabia Josef z Dęblina zmarł bez męskiego potomka, zamek powrócił do cesarza. Inwentarz został wkrótce wyprzedany, a pusty budynek zamkowy służył wówczas przez cały XIX wiek jako okazjonalne koszary i szpital wojskowy. W 1910 roku część, a po 1922 roku cały budynek zamku Dęblin został zaadaptowany na muzeum przez miasto Znojmo. Zamek w Znojmie, niegdyś jedna z najważniejszych morawskich warowni, niestety nie przetrwał do czasów współczesnych. Został on w zdecydowanej większości rozebrany i drastycznie przebudowany w okresie nowożytnym. Ocalałe fragmenty ograniczają się do dolnych partii muru obronnego na niedostępnych skarpach po stronie południowej i wschodniej. Na szczęście na terenie dawnego podzamcza zachował się najcenniejszy zabytek sakralny w postaci XI-wiecznej rotundy św. Katarzyny z unikatowymi malowidłami ściennymi z pierwszej połowy XII wieku przedstawiające sceny biblijne i ilustrujące życie Przemyślidów

 Obecnie wnętrza zamku reprezentują życie wczesnonowożytnego społeczeństwa.  Imponującym pomieszczeniem zamku jest tzw. kaplica dęblińska z malowidłami na suficie autorstwa Jana Michaela Fissé. Po ponad 20 latach barokowy ołtarz z parą aniołów powrócił do kaplicy w pierwotnej zrekonstruowanej formie. Te adorujące anioły zostały stworzone w latach 40. XIX wieku przez słynnego barokowego rzeźbiarza Jiří Antonína Heinzapierwotnie dla kościoła Wniebowzięcia NMP przy wspólnym klasztorze Minorytów  i  Klarysek.  .Poza zabytkowymi meblami jedna z sal zamkowych poświęcona jest twórczości znojemskiego rzeźbiarza Hugo Lederera (1871 – 1940) lub grafikom Josefa Doré (1805 – 1878). W sali cesarskiej można zobaczyć galerię monarchów habsburskich , która niegdyś zdobiła dużą salę posiedzeń znojemskiego ratusza. Plan miasta z 1688 roku, przypominający dawno zaginione zabytki architektury, opowiada o wcześniejszej formie miasta Znojma.

.