Budowę zamku Heimenburg na wzgórzu nad miastem, rozpoczął Henryk III Salicki. Zamek rozbudowali później Gebhard, Biskup Ratyzbony, Książę Konrad Bawarski oraz Adalbert I Babenberg. Zamek ten otoczony był 2,5 km murów obronnych, posiadał 3 bramy oraz 15 wież.

W roku 1108 zamek przeszedł w posiadanie Babenbergów. W drugiej połowie XII wieku został rozbudowany dzięki pieniądzom z okupu za uwolnienie z niewoli króla angielskiego Ryszarda Lwie Serce.

W latach 1220–1225 umocniono fortyfikacje. Między innymi wybudowano wtedy tzw. Bramę Wiedeńską Wienertor, która była największą bramą tego typu średniowiecznej Europy.

11 lutego 1252 na zamku odbył się ślub Małgorzaty z Babenburgów, siostry ostatniego Babenberga, Księcia Fryderyka II Bitnego, z Przemysłem Ottokarem II, Księciem Austrii.

Po przegranej Bitwie pod Suchymi Krutami w roku 1278 Ottokar II utracił zamek na rzecz Habsburgów.

W roku 1629 zamek stał się częścią miasta. 11 lipca 1683 podczas najazdu Turków, miasto i zamek zniszczono. Zamordowano wtedy 8000 mieszkańców.

Kompozytor Joseph Haydn w wieku 6 lat przebywał w Hainburgu, gdzie pobierał pierwsze nauki muzyki u swego krewnego Josepha Mathiasa Francka. W latach 1737–1740 śpiewał w lokalnym chórze chłopięcym. Na głównym placu miasta znajduje się fontanna Haydna.

W końcowym okresie istnienia Austro-Węgier w mieście znajdował się oddział cesarsko-królewskiej Technicznej Akademii Wojskowej. Po 1742 roku, w związku z budową nowego zamku u podnóża wzgórza zamkowego, zamek popadł w ruinę

                              Początki Zamku Bratysławskiego (Bratislavský hrad) sięgają X wieku, kiedy to na okolicznym wzgórzu (85 metrów n.p.m.) wzniesiono pierwsze kamienno-drewniane umocnienia.W XIII stuleciu w ich miejscu wybudowano kamienną wieżę obronno-mieszkalną (dziś na jej szczątkach stoi Wieża Koronacyjna - największa i najgrubsza z narożnych wież zamkowych). Dwa stulecia później na polecenie króla Zygmunta Luksemburczyka (1368-1437) przekształcono ją w potężny gotycki zamek, którego głównym zadaniem miała być ochrona północnych rubieży Węgier przed najazdami barbarzyńców . Na przestrzeni wieków warownia była wielokrotnie rozbudowywana i powiększana a swój obecny renesansowy kształt uzyskała w czasie ostatniej większej przebudowy jaka przeprowadzona została w XVI wieku. W 1802 roku zamek został przejęty przez wojsko. Mimo odparcia wielu napoleońskich ataków w 1811 roku twierdza została doszczętnie strawiona przez pożar, który wzniecony został przez pijanych austriackich żołnierzy. W stanie ruiny warownia pozostawała, aż do połowy XX wieku. Obecnie w pełni odrestaurowanym zamku funkcjonuje Muzeum Historyczne (Historické múzeum) prezentujące ekspozycje obrazujące rozwój sztuki i życie społeczeństwa słowackiego od średniowiecza po czasy obecne. Charakterystycznym elementem budowli są cztery strzeliste, narożne wieżyczki. Największą i najgrubszą z nich jest tzw. Wieża Koronacyjna (Korunovačnej veže), na której szczycie znajduje się taras widokowy. Zamek stanowi nie tylko jeden z symboli Bratysławy ale także całego kraju. To właśnie tutaj w 1968 roku podpisano ustawę federacyjną pomiędzy Czechami a Słowacją, a 1 września 1992 roku sygnowano Konstytucję Republiki Słowackiej (Ústava Slovenskej republiky). W bezpośrednim sąsiedztwie warowni znajdują się fundamenty bazyliki z czasów państwa wielkomorawskiego.

                         Devín to dawna niewielka naddunajska słowacka wioska, która obecnie stanowi zachodnią dzielnicę Bratysławy. Znana jest głownie z usytuowanych na wysokiej wapiennej skale w rozwidleniu rzeki Morawy i Dunaju ruin potężnego niegdyś zamku obronnego. Korzystne właściwości strategiczne tego miejsca docenili już w starożytności Celtowie, a potem Rzymianie, którzy zakładali tu swoje posterunki oraz graniczne obozy warowne. Najstarsze pisemne wzmianki o obecnym zamku pochodzą z połowy IX wieku, co czyni go jedną z najstarszych zachowanych twierdz wybudowanych w tej części Europy. Wtedy to warownia stanowiła część - będącego kolebką narodu słowackiego - Państwa Wielkomorawskiego, po którego upadku na blisko 1000 lat dostała się pod panowanie monarchów węgierskich. W kolejnych stuleciach twierdza wielokrotnie zmieniała swoich właścicieli, którzy sukcesywnie ją poszerzali i rozbudowywali. W XVI wieku warownia znajdowała się w rękach rodziny Batorych. Niespełna wiek później zamek przeszedł na własność rodziny Pálffy w której pozostawał aż do lat 30 XX wieku, kiedy to został zakupiony przez Słowaków. W 1809 roku w czasie wojen napoleońskich warownia została wysadzona w powietrze i od tego czasu pozostaje w ruinie. W XIX wieku w czasie odrodzenia narodowego i starań Słowacji o niepodległość zamek Devín (wraz z tatrzańskim szczytem Krywań) urósł do jednego z symboli narodowych i takim pozostaje do dziś. Po II wojnie światowej znajdująca się zbyt blisko Austriackiej granicy i zarazem żelaznej kurtyny część zamku została całkowicie zamknięta dla ruchu turystycznego. Na zamku w Devínie kończy się także wiodący z Przełęczy Dukielskiej w Beskidzie Małym najdłuższy słowacki oznakowany szlak turystyczny. Obecnie malownicze ruiny udostępnione są dla zwiedzających. W zrekonstruowanym renesansowym skrzydle pałacowym urządzona została niewielka ekspozycja muzealna przybliżająca historię tego miejsca.

 

         Melk to niezwykle malownicze miasto w Dolnej Austrii, położone nad Dunajem. Tym co przyciąga tu wielu turystów jest usytuowane na malowniczym wzgórzu jedno z największych i najwspanialszych austriackich opactw. Klasztor ten założony został w XI wieku przez margrabiego Marchii Austriackiej - Leopolda II (1050-1095), dla sprowadzonych do Melk ojców Benedyktynów. Świątynia ta wybudowana została w miejscu dawnej twierdzy obronnej. W XV w. tutejsi zakonnicy zainicjowali reformy w obrębie zakonu benedyktyńskiego, głosząc powrót do pierwotnej doktryny św. Benedykta i zyskując uznanie władz kościelnych, czego wyrazem było m.in. uznanie organizacji wspólnoty w Melku za wzorcową przez papieża Urbana VIII. W pierwszej połowie XVIII wieku z inicjatywy opata Bertholda Dietmayra klasztor wraz z kościołem zostały przebudowane w stylu barokowym. Powstał wtedy jeden z największych i najpiękniejszych barokowych zespołów sakralnych w całej Europie. Za projekt odpowiedzialny był wybitny austriacki architekt Jacob Prandtauer (1660-1726). Opactwo szczyci się także imponująca biblioteką w której w 12 salach zgromadzono przeszło 100 tysięcy różnego rodzaju woluminów i starych rękopisów. Najstarsze z nich datowane są na IX stulecie. Sława i akademicka ranga opactwa pozwoliła uniknąć losu innych opactw za panowania cesarza Józefa  II, które to zostału przejęte i rozwiązane przez państwo w latach 1780-90. Kto czytał „Imię Róży” ten już wie, dlaczego to a nie inne opactwo stało się bohaterem dramatycznych wydarzeń sprzed lat…

      Zamek Pöggstall może opowiedzieć wiele historii. Został zbudowany w XIII wieku pierwotnie jako zamek wodny, w XV i XVI wieku został przebudowany i rozbudowany. Od momentu powstania kilkakrotnie zmieniał swoich właścicieli. W latach 1795-1919  należał do Habsburgów, w 1986 roku przeszedł na własność Republiki Austrii. Dopiero teraz, po gruntownej i starannej renowacji zamek ujawnia swój pierwotny blask. Przed właściwym budynkiem pałacu znajduje się „Barbakan” (dawniej zwany „Rondell”), okrągły budynek zbudowany według projektu Albrechta Dürera. Jest to chyba jedyny przypadek zrealizowania takiego projektu. Sam dziedziniec zamku to czysty renesans. Warte zobaczenia są niezwykłe kamienne spiralne schody, renesansowy portal, renesansowy dziedziniec arkadowy, Kaisersaal, gotycka Halle i prawdopodobnie jedyna sala tortur w Austrii, która zachowała się w swoim pierwotnym miejscu.