Opactwo Geras – klasztor norbertański, położony w austriackim Geras. Został ufundowany przez Ekberta i Ulryka von Pernegg w 1153. Pierwotnie, jako klasztor żeński, został zasiedlony mniszkami z czeskiego Želiva . Oddalony o 10 km, żeński klasztor Pernegg również został zapełniony želivskimi siostrami. 

Prawdopodobnie żaden dom zakonu nie doznał tak wielu zniszczeń, jednak klasztor istnieje do dziś praktycznie  nieprzerwanie. W ostatniej wojnie króla Ottokara II Przemysła z Rudolfem von Habsburg (1278) klasztor został splądrowany i zniszczony, po czym uległ całkowitemu zubożeniu. W latach 1419-1436 przez Geras kilkakrotnie przechodzili husyci , a w listopadzie 1486 Węgrzy zajęli Geras i Pernegg.  Po wojnie trzydziestoletniej klasztor  legł w gruzach. Pozostało tylko pięciu współbraci którzy po odnalezieniu w ruinach prawie nienaruszonego posągu Matki Boskiej odważają się rozpocząć mozolną odbudowę. W 1848 r. skończył się czas panowania klasztoru Geras, a w 1866 r. klasztor dotknęła wojna austriacko-pruska . Następnie nastąpiła konfiskata przez narodowych socjalistów, II wojna światowa i okupacja rosyjska. Wszystkie te wydarzenia znacznie obciążyły klasztor. W latach 1990-1994 dokonano gruntownej renowacji budynków klasztornych i ogrodów. Kiedy został założony, kompleks był stosunkowo duży, ale dziś jest jednym z mniejszych klasztorów w Austrii.

  Od 1995 pełni funkcję centrum seminaryjnego i miejsca obchodzenia świąt. Funkcję kościoła klasztornego pełni romańska bazylika filarowa. W XVIII wieku przebudowana w duchu barokowym według planów architekta Josepha Munggenasta i malarza fresków Paula Trogera. W 1953 otrzymał tytuł bazyliki mniejszej. Opiekę duszpasterską powierzono dziś kanonikom w ponad 20 parafiach, zwłaszcza wokół klasztoru. Ponadto współbracia pracują m.in. w szkołach, w edukacji dorosłych i młodzieży oraz w różnych komisjach Zakonu i Diecezji. „Kursy hobbystyczne” i „pastorzy ziół”, Stiftskarpfen i „SOLA Langau” rozsławiły opactwo Geras daleko poza granicami regionu. 

                    U podnóża Pauliberg, najmłodszego wulkanu w Austrii, leży renesansowy zamek Kobersdorf w środku Parku Przyrody Gór Landsee. Zbudowany w czasach karolińskich jako fortyfikacja przeciwko najźedźcom ze wschodu, przeżył burzliwe czasy jako zamek graniczny. W 16 i 17 wieku zamek  został przebudowany i rozbudowany w stylu renesansowym. W 1963 roku został nabyty przez prof. Marthę Bolldorf-Reitstätter, pierwszą kobietę architekta akademickiego. Przekształcenie budowli w centrum kulturalne stało się celem jej życia. Po szeroko zakrojonych pracach remontowych i restauratorskich cel został osiągnięty poprzez założenie Kobersdorfer Schlossspiele. Dziś właścicielem zamku jest jej córka dr Anna Schlanitz-Bolldorf.

                 Zamek Ziegersbergzostał zbudowany prawdopodobnie około 1246 roku przez rycerza Zygfryda Ziegera, , który należał do świty Leutoloda von Wildona. Jemu również zawdzięcza swoją nazwę.W latach 1529-  1556 roku został rozbudowany ale już następne lata nie były dla budowli zbyt szczęśliwe .Z braku środków i sensownego zarządzania popadał w ruinę, a kiedy stracił również znaczenie militarne w 18 wieku, rozpoczął się jego upadek. W XIX wieku zamek był już częściowo zrujnowany a 1896 roku duże części zamku zostały rozebrane w celu pozyskania materiałów budowlanych. Od 1917 z krótką przerwą właścicielami zamku jest rodzina Brunner . W 1999 roku ruiny zostały zabezpieczone i odnowione.

                                               Zamek Kirchschlag był ważnym zamkiem granicznym . Twierdza chronila drogę przechodzącą z Aspang przez Krumbach do Lockenhaus.Nic dziwnego, że w średniowieczu była to imponująca fortyfikacja, która do dziś jest rozpoznawalna. Budowniczym zamku Kirchschlag był styryjski szlachcic Herrand von Wildon, którego rodzina osiedliła się tutaj po tym, jak "Waldmark Pitten" przybył do marchii Steier po śmierci hrabiego Eckberta (III) .Król węgierski Maciej Korwin był również przez pewien czas panem Kirchschlag, a po jego śmierci (1488) cesarz Maksymilian I odbił te tereny. Upadek zamku rozpoczął się, gdy około 1650 roku Hans Christoph III. von Puchheim wybudował we wsi „Hofhaus” oraz dzisiejszy ratusz i przeniósł tam swoją rezydencję. Hrabiowie Pálffy również nie mieszkali w zamku Kirchschlag, ale przenieśli swoją siedzibę do lepiej zachowanego zamku Krumbach co kontynuowało jego upadek. Podobnie jak Guns, twierdza nigdy nie została podbita przez Turków. Po 1848 roku zamek miał różnych prywatnych właścicieli, aż w końcu został przejęty przez miasteczko targowe Kirchschlag. Dziś tylko potężne mury świadczą o dawnej wielkości i chwalebnej przeszłości tego budynku. Imponująca „wieża ogniowa” na zachód od zamku miała za zadanie ostrzegać ludność o niebezpieczeństwie nieprzyjacielskim za pomocą sygnałów ogniowych i dymnych. Dziś służy jako punkt widokowy i oferuje zwiedzającym wspaniały widok na panoramę „Bucklige Welt” Regularnie odbywają się tu różne wydarzenia kulturalne, w tym jarmark świąteczny.

Układ zamku, którego centrum stanowił dziedziniec, miał nieregularny kwadratowy kształt. Musiał mieć dwa piętra. Otaczały go budynki gospodarcze, z których zachowały się pozostałości dziesięciu baszt, oraz otaczające go części muru obronnego oraz rynek.To międzymurze, niezwykłe z wieloma wieżami, prawdopodobnie pochodzi z późnego średniowiecza. Renesansowy budynek bramny zachował się, ale ma starszy rdzeń. Przypominająca donżon wieża znajduje się na południe od zamku i oddzielona jest od niego fosą.Nad zewnętrzną bramą zamkową i bramą pałacową znajduje się herb Hansa von Pottendorfa, który rozbudował zamek około 1403 roku.

 Zamek Esterházy w Eisenstadt – zamek rodowy rodu Esterházych (do dzisiaj pozostaje w jego rękach, choć mieści także wiele urzędów państwowych i samorządowych). Położony w Eisenstadt około 50 km od Wiednia. Na miejscu dzisiejszego zamku znajdował się gotycki zamek, którego początki sięgają XIII wieku. Na początku był wczesnośredniowieczny zamek, który w ciągu wieków wielokrotnie zmieniał właścicieli. W 1648 r. zamek kupił hrabia Ladislaus (Władysław) Esterházy, po czym za 16 000 guldenów i 3000 wiader (po ok. 60 litrów) wina kupił dla miasta miano wolnego miasta królewskiego (Königlichen Freistadt). Hrabia Władysław żył do 1662 r., kiedy to majątek przejął jego brat, Paweł (Paul I). Ten przebudował zamek w stylu barokowym. Ostatnie zmiany wyglądu zamku miały miejsce na początku XIX w. (wtedy m. in. zasypano fosę) i dziś oglądamy go mniej więcej w stanie z tego okresu. Majątek roku Esterházy na Węgrzech, w tym zamek w Fertöd, został znacjonalizowany, ale dobra w Austrii rodzina zachowała. Należy do nich również zamek w Eisenstadt.  Po II wojnie światowej w okresie okupacji w zamku mieściła się część rządu stanowego Burgenland  a później przez dziesięć lat sąd krajowy. Po 1969 roku części zamku zostały wydzierżawione od państwa Burgenland i zarządzane przez państwową spółkę operacyjną. Dzierżawa ta, która obejmowała szeroko zakrojone prace remontowe i adaptacyjne , zakończyła się 31 grudnia 2009 r., ponieważ państwo nie chciało uczestniczyć finansowo w ambitnych planach  Fundacji Esterházy. Obecnie jest częściowo udostępniony do zwiedzania. Turyści mogą obejrzeć pokoje z oryginalnym, zabytkowym wyposażeniem oraz zwiedzić rozległe tereny przylegające do pałacu.

Najcenniejsze pomieszczenia na terenie zamku to dwie sale:

Sala Haydna, która charakteryzująca się niebywale dobrą akustyką. Obecnie użytkowana, jako miejsce koncertów i recitali. Sufit zdobią freski z epoki baroku, na ścianach zaś wiszą medaliony z podobiznami węgierskich bohaterów. W sali tej wielokrotnie dyrygował Haydn. Nazwisko kompozytora jest nierozerwalnie złączone z miastem. Od roku 1761 przez ponad czterdzieści lat pracował jako kapelmistrz na dworze księcia Esterházy. Do statusu Eisenstadtu jako ośrodka muzycznego w dużym stopniu przyczynili się trzej inni muzycy: Franciszek Liszt, Ignaz Pleyel i Luigi Tomasini. 

Sala Empirowa – klasycystyczna, również o charakterze koncertowym.

Warto zobaczyć także jedno z największych muzeów wina w Austrii, mieszczące się w ponad 300-letnich zabytkowych piwnicach pałacu

Z zamkiem jest związana historia Melindy Esterházy wdową po Paulu Esterházy. Po ukończeniu szkoły średniej wystąpiła w dwóch filmach fabularnych w 1939 roku. W 1945 Melinda Ottrubay została mianowana primabaleriną assoluta Opery w Budapeszcie .

3 sierpnia 1946 wyszła za mąż za księcia Pawła V Esterházy de Galántha. Małżeństwo pozostało bezdzietne. Po tym, jak monarchia węgierska przestała istnieć na początku 1947 r., a Węgry stały się demokracją ludową, tytuły szlacheckie zostały na Węgrzech zniesione.

W 1949 roku Paul Esterházy został skazany na piętnaście lat więzienia w ramach pokazowego procesu kardynała Józsefa Mindszenty'ego . Dopiero w 1954 roku Melindzie pozwolono odwiedzić męża w więzieniu Kőbánya , po tym, jak przez ponad cztery lata nie miała o nim wiadomości. 30 października 1956 został ostatecznie zwolniony podczas powstania węgierskiego . 1 listopada 1956 Paul i Melinda Esterházy uciekli do Austrii . Ich ucieczkę zaplanowali i zorganizowali wiedeński prawnik Kurt Werner i Franz Strobl , członek Rady Narodowej Burgenlandu. Wyjechali do Szwajcarii, gdzie mieszkali w Zurychu aż do śmierci Paula w 1989 roku .

Melinda Esterházy zmarła 27 sierpnia 2014 roku w Eisenstadt .Uroczystości pogrzebowe odbyły się 12 września 2014 roku w Eisenstadt.

Nieruchomości położone na Węgrzech, o powierzchni około 128 000 hektarów, zostały wywłaszczone. Posiadłości w Burgenlandzie zostały skonfiskowane przez sowiecką władzę okupacyjną w 1945 roku i oddane pod administrację USIA (Administracja Sowieckiego Majątku w Austrii) w 1946 roku . Zgodnie z umową państwowąw maju 1955 i późniejszym wycofaniu się Sowietów Esterhazy odzyskali swoje posiadłości w Burgenlandzie. 

Po śmierci Paula Esterházy'ego w 1989 roku jego wdowa Melinda została jedynym spadkobiercą. W swoim testamencie z dnia 21 sierpnia 1986 r. Paul polecił jej zabezpieczenie dalszego istnienia majątku.

W następnych latach Melinda Esterházy pozbyła się tych części majątku, które nigdy nie były częścią majątku rodzinnego a po wejściu w życie w Austrii w 1994 r ustawy o fundacjach prywatnych , Melinda przekazała swój majątek trzem fundacjom. Akty fundacyjne wyraźnie nawiązywały do ordynacji, a organem kontrolnym była rada rodzinna. Aby móc lepiej zarządzać majątkiem zawartym w fundacjach, w lutym 2002 r. dokonano wpisu do rejestru spółek , który obowiązujący od stycznia 2001 r.zarejestrowana spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która na początku 2002 roku została przemianowana na Esterhazy Betriebs GmbH (EBG) i została przeniesiona na własność Melindy Esterházy i FE Familien-Privatstiftung Eisenstadt .W marcu 2005 roku Melinda Esterházy wystąpiła z EBG i przekazała swój udział w wysokości 600 000 euro prywatnej fundacj. Po jej śmierci udziały zostały przeniesione do EBG.

Pańcia i kot. Podobrazie 25/25 cm, farby akrylowe.