Devín to dawna niewielka naddunajska słowacka wioska, która obecnie stanowi zachodnią dzielnicę Bratysławy. Znana jest głownie z usytuowanych na wysokiej wapiennej skale w rozwidleniu rzeki Morawy i Dunaju ruin potężnego niegdyś zamku obronnego. Korzystne właściwości strategiczne tego miejsca docenili już w starożytności Celtowie, a potem Rzymianie, którzy zakładali tu swoje posterunki oraz graniczne obozy warowne. Najstarsze pisemne wzmianki o obecnym zamku pochodzą z połowy IX wieku, co czyni go jedną z najstarszych zachowanych twierdz wybudowanych w tej części Europy. Wtedy to warownia stanowiła część - będącego kolebką narodu słowackiego - Państwa Wielkomorawskiego, po którego upadku na blisko 1000 lat dostała się pod panowanie monarchów węgierskich. W kolejnych stuleciach twierdza wielokrotnie zmieniała swoich właścicieli, którzy sukcesywnie ją poszerzali i rozbudowywali. W XVI wieku warownia znajdowała się w rękach rodziny Batorych. Niespełna wiek później zamek przeszedł na własność rodziny Pálffy w której pozostawał aż do lat 30 XX wieku, kiedy to został zakupiony przez Słowaków. W 1809 roku w czasie wojen napoleońskich warownia została wysadzona w powietrze i od tego czasu pozostaje w ruinie. W XIX wieku w czasie odrodzenia narodowego i starań Słowacji o niepodległość zamek Devín (wraz z tatrzańskim szczytem Krywań) urósł do jednego z symboli narodowych i takim pozostaje do dziś. Po II wojnie światowej znajdująca się zbyt blisko Austriackiej granicy i zarazem żelaznej kurtyny część zamku została całkowicie zamknięta dla ruchu turystycznego. Na zamku w Devínie kończy się także wiodący z Przełęczy Dukielskiej w Beskidzie Małym najdłuższy słowacki oznakowany szlak turystyczny. Obecnie malownicze ruiny udostępnione są dla zwiedzających. W zrekonstruowanym renesansowym skrzydle pałacowym urządzona została niewielka ekspozycja muzealna przybliżająca historię tego miejsca.

 

         Melk to niezwykle malownicze miasto w Dolnej Austrii, położone nad Dunajem. Tym co przyciąga tu wielu turystów jest usytuowane na malowniczym wzgórzu jedno z największych i najwspanialszych austriackich opactw. Klasztor ten założony został w XI wieku przez margrabiego Marchii Austriackiej - Leopolda II (1050-1095), dla sprowadzonych do Melk ojców Benedyktynów. Świątynia ta wybudowana została w miejscu dawnej twierdzy obronnej. W XV w. tutejsi zakonnicy zainicjowali reformy w obrębie zakonu benedyktyńskiego, głosząc powrót do pierwotnej doktryny św. Benedykta i zyskując uznanie władz kościelnych, czego wyrazem było m.in. uznanie organizacji wspólnoty w Melku za wzorcową przez papieża Urbana VIII. W pierwszej połowie XVIII wieku z inicjatywy opata Bertholda Dietmayra klasztor wraz z kościołem zostały przebudowane w stylu barokowym. Powstał wtedy jeden z największych i najpiękniejszych barokowych zespołów sakralnych w całej Europie. Za projekt odpowiedzialny był wybitny austriacki architekt Jacob Prandtauer (1660-1726). Opactwo szczyci się także imponująca biblioteką w której w 12 salach zgromadzono przeszło 100 tysięcy różnego rodzaju woluminów i starych rękopisów. Najstarsze z nich datowane są na IX stulecie. Sława i akademicka ranga opactwa pozwoliła uniknąć losu innych opactw za panowania cesarza Józefa  II, które to zostału przejęte i rozwiązane przez państwo w latach 1780-90. Kto czytał „Imię Róży” ten już wie, dlaczego to a nie inne opactwo stało się bohaterem dramatycznych wydarzeń sprzed lat…

      Zamek Pöggstall może opowiedzieć wiele historii. Został zbudowany w XIII wieku pierwotnie jako zamek wodny, w XV i XVI wieku został przebudowany i rozbudowany. Od momentu powstania kilkakrotnie zmieniał swoich właścicieli. W latach 1795-1919  należał do Habsburgów, w 1986 roku przeszedł na własność Republiki Austrii. Dopiero teraz, po gruntownej i starannej renowacji zamek ujawnia swój pierwotny blask. Przed właściwym budynkiem pałacu znajduje się „Barbakan” (dawniej zwany „Rondell”), okrągły budynek zbudowany według projektu Albrechta Dürera. Jest to chyba jedyny przypadek zrealizowania takiego projektu. Sam dziedziniec zamku to czysty renesans. Warte zobaczenia są niezwykłe kamienne spiralne schody, renesansowy portal, renesansowy dziedziniec arkadowy, Kaisersaal, gotycka Halle i prawdopodobnie jedyna sala tortur w Austrii, która zachowała się w swoim pierwotnym miejscu.

Zamek Leiben - Dolna Austria

Fundatorami warowni był ród rycerski von Leiben, który rezydował tu do 1332 roku. W 1617 roku posiadłość kupił Hans Christian Geyer z Osterburga. Za jego panowania zamek zyskał swój obecny wygląd.W 1796 roku zamek przeszedł na własność rodziny cesarskiej, a po upadku monarchii austro-węgierskiej zamek znacjonalizowano.Od 1945 roku zamek znajdował się pod administracją Austriackich Lasów Państwowych. W 1989 roku zamek został nabyty przez gminę. Po remoncie cały budynek jest obecnie wykorzystywany do regularnych wystaw i uroczystości. Od 1991 roku mieści się w nim muzeum maszyn rolniczych. Wystawiony jest tu ciągnik rolniczy z 1910 roku wraz z akcesoriami, a także liczne modele i dokumentacja historycznego rozwoju maszyn rolniczych.

          Warownia Streitwiesen po raz pierwszy pojawiła się w dokumentach z roku 1144 roku, jako siedziba rodowa ministeriałów von Stritwisen. W okresie 1797/1918 roku założenie było własnością Habsburgów z linii lotaryńskiej. Po zakończeniu I wojny światowej budowla była w kiepskim stanie., została znacjonalizowana i umieszczono w nim nadleśnictwo. W latach 1945/1955 zamek zajmowało wojsko rosyjskie, po wycofaniu którego zostały ruiny. Po roku 1972 ruiny zostały częściowo zrekonstruowane i obecnie mieści się tu schronisko Jugendburg Streitwiesen. 

                                        

Aniela inspirowana malarstwem B. Raczyńskiej