Zamek Reifenstein (Castel Tasso) położony jest na skalistym wzgórzu, wznoszącym się na południowy zachód od Vipiteno/Sterzing. Południowy kraniec zamku ograniczony jest prostym murem obronnym, a od północy wzniesiono przedzamcze z bramą zwieńczoną spiczastym łukiem, opadającą kratą (po renowacji), przejściami dla straży, otworami i oknami strzelniczymi. Ponad głębokim rowem, pomiędzy przedzamczem i zamkiem głównym przetrwał do dziś historyczny most. Blisko zamku znajduje się zamknięty dla zwiedzających kościółek St. Zeno, o którym pierwsza wzmianka w dokumentach pochodzi z 1330 r. Przy nim odkryto bajuwarskie drewniane trumny(IV-VIII w.n.e.) . Pierwsza wzmianka o warowni pochodzi z 1100 roku. Do połowy XIII wieku przebywali tutaj tzw. „ministerialni” (wysocy urzędnicy) von Stilfes-Reifenstein-Welsberg z Brixen , po czym budowla przeszła w posiadanie hrabiego Alberta von Tirola. W 1470 r. zamek ponownie zmienił właściciela, gdy książę Sigismund der Münzreiche  przekazał go jako spłatę długu zakonowi krzyżackiemu, któremu zawdzięcza znaczną część obecnego wyglądu i wyposażenia. W ich posiadaniu rozbudowany i wzmocniony militarnie zamek pozostał do 1809 roku, kiedy to Napoleon rozwiązał zakon, i został przekazany przez rząd Bawarii rodzinie Thurn und Taxis. Jest on nadal w ich posiadaniu. Reifenstein nigdy nie został zdobyty i zniszczony w swojej historii i dlatego jest dziś uważany za najlepiej zachowany zamek w Południowym Tyrolu.

                

                                  Castel Rodengo - po niemiecku „Schloss Rodenegg” był niewątpliwie jedną z największych i najpotężniejszych warowni swoich czasów i pozostał taki do dziś. Fryderyk I z Rodank zbudował w 1140 r. dwór, który rozbudowano i przekształcono w warownię. Była ona w posiadaniu tej rodziny aż do wygaśnięcia rodu. Od 1491 roku do dzisiejszego dnia właścicielami warowni są hrabiowie Wolkenstein-Rodenegg. W XVI wieku zamek został rozbudowany i przekształcony w majestatyczną budowlę. Niestety w 1694 r. pożar dokonał znacznych zniszczeń, a w 1797 i 1805 r. zamek został ograbiony przez wojska francuskie. Od 1897 roku Schloss Rodenegg jest starannie odrestaurowywany, a część tej wspaniałej budowli jest nadal zamieszkana. Wewnątrz znajduje się muzeum, a w nim oryginalne meble z późnego okresu renesansu i kolekcja starej broni. Jednak główną atrakcją jest cykl fresków odkryty w 1972 roku. Są one najwcześniejszymi świeckimi malowidłami ściennymi w niemieckojęzycznym świecie. Namalowano je między 1200 a 1220 rokiem. Opowiadają  legendę Iweina, jednego z 12 rycerzy Okrągłego Stołu na dworze króla Artura i składają się z jedenastu obrazów. Z zamkiem związane są również opowieści o procesach czarownic, np. przeciwko rzekomemu czarnoksiężnikowi Mathiasowi Pergerowi, który odbył się na zamku w 1645 roku.

             Ruiny zamku Neuhaus (zwane także zamkiem Maultasch ) to ruiny zamku nad miastem winiarskim Terlan w południowo-tyrolskiej dolinie Adige, między Bolzano i Merano. Zamek został po raz pierwszy wspomniany w XIII wieku. Prawdopodobnie był on fortecą graniczną hrabiów tyrolskich przeciwko hrabiom Bolzano.W drugiej połowie XIII wieku tuż pod zamkiem zbudowano stację celną. Ale forteca i stacja celna wkrótce straciły na znaczeniu, ponieważ Bolzano był bez przerwy okupowany przez hrabiego Meinharda II i jego ludzi. Z zamkiem związana jest historia jego wnuczki, Margarete von Tirol-Görz ( Margarethe Maultasch). Małgorzata była córką Henryka, księcia Karyntii , byłego króla Czech, który tytułował się również królem Polski. Po utracie władzy w Czechach zabrał ze sobą ze skarbca praskiego insygnia koronacyjne Przemyślidów i Piastów, których Luksemburgom już nigdy nie zwrócił. 16 września 1330 r. Małgorzata została wydana za młodszego o 4 lata Jana Henryka Luksemburskiego, syna króla Czech Jana. Małżeństwo było nieszczęśliwe i pozostało bezdzietne. Oboje mieszkali w Schloss Tirol.  Po śmierci ojca w 1335 r.  Małgorzata odziedziczyła Tyrol .  Pomimo tego, że była zamężna jej ziemiami zainteresował się cesarz Ludwik IV Bawarski (Wittelsbach), który zaproponował jej ślub ze swoim synem. 2 listopada 1341 r. z pomocą szlachty tyrolskiej wygnała swojego męża z kraju. Już 10 lutego 1342 r. poślubiła Ludwika V Brandenburskiego, syna cesarza Ludwika IV. Wywołało to konflikt z papiestwem oraz konflikt cesarza z Janem Luksemburskim. Tyrol został obłożony na 17 lat interdyktem - nie odprawiano nabożeństw, nie dzwoniono dzwonami ani nie udzielano sakramentów. To było okropne dla ludzi, ponieważ zostali wykluczeni ze wspólnoty wierzących. Nie przestrzegali jednak tych zakazów ale kiedy około 1350 r. miały miejsce różne katastrofy w Tyrolu, uznano to za karę Bożą i obwiniono Małgorzatę za trzęsienie ziemi , dżumę dymieniczą , pożary , powodzie i plagi szarańczy .Dopiero w 1349 r. na wniosek Małgorzaty jej małżeństwo z Janem Henrykiem zostało unieważnione z powodu rzekomej impotencji męża. Był to jednak tylko pretekst. Jan Henryk z kolejnego małżeństwa doczekał się sześciorga dzieci. Margarete lubiła przebywać w Burg Neuhaus. Zamek nosi nazwę „Maultasch” ze względu na stację celną, zwaną także „mala tasca” (pułapka na myszy). Od 1733 roku Neuhaus jest własnością rodziny Enzenberg. Hrabia Hugo  Enzenberg zabezpieczył w 1883 r. twierdzę przed rozpadem. Cały kompleks został odrestaurowany  w latach 1990-1996. Części założenia naprawiono i wyposażono w zabezpieczające balustrady. Ruiny zamku są dziś łatwo dostępne. Chociaż większość budowli została oczywiście zniszczona, z dawnego zamku pozostało wystarczająco dużo, aby przynajmniej wyobrazić sobie jak kiedyś wyglądał.

                 Schloss Moos i Ansitz Schulthaus tworzą kompleks zamkniętych budynków mieszkalnych. Budynek pierwotnie był prostokątną, późnoromańską wieżą mieszkalną, zbudowaną na początku  XIV wieku przez hrabiego Firmiana i rozbudowaną przez Henryk III. von Rottenburg do rezydencji w kształcie litery L. Około 1550 r. rodzina von Spaur rozbudowała budowlę tak, że plan piętra został zaprojektowany jako kwadratowy.  Ostatnia zmiana konstrukcyjna miała miejsce około 1650 r., kiedy zainstalowano toaletę na piętrze i zmieniono konstrukcję dachu. Kaplica z XIV wieku została odnowiona 300 lat później i przebudowana w 1880 roku na budynek mieszkalny. Dwór został kupiony i odrestaurowany w 1958 r. przez kupca i polityka z Bozen Walthera Amonn . Schloss Moos-Schulthaus jest obecnie częścią Fundacji Walther Amonn i mieści się tu od 1985 r. muzeum średniowiecznego wystroju wnętrz, oferując ciekawy wgląd w życie z dawnych czasów. Na wystawie znajduje się między innymi nienaruszona średniowieczna kuchnia, gotycka sala i cenne stare wyposażenie. W muzeum znajduje się także kolekcja obrazów tyrolskich artystów z pierwszej połowy XX wieku. Jedną z osobliwości są przedstawienia niedawno odkrytych fresków: „Cat-Mouse-War” gdzie myszy mają przewagę nad kotami i innych malowideł przedstawiających świat na opak.