Twierdze w Koblenz

 118 metrów nad Renem, twierdza Ehrenbreitstein oferuje fantastyczny widok na Koblenzję oraz ujście Renu i Mozeli. Druga co do wielkości zachowana twierdza w Europie według niektórych standardów została zbudowana w obecnej formie w latach 1817–1828. W przypadku wojny miała być wyposażona w 80 dział oraz załogę liczącą 1500 żołnierzy. Obecnie, oprócz Muzeum Państwowego w Koblencji z różnorodnymi wystawami, twierdza mieści także "Pomnik Armii Niemieckiej" oraz Młodzieżowy Hostel w Koblencji.

       Jako część pruskiej twierdzy Koblenz, na najbardziej wysuniętym górskim grzbiecie Hunsrück na południowy zachód od centrum Koblencji na wysokości 110 metrów zbudowano Fort Wielkiego Księcia Konstantina. Na podstawie projektu inżyniera twierdzy Heinricha Ferdinanda Schubertha rozpoczęto w 1822 roku budowę Korpusu Kazamatowego.  Podczas wizyty 12 września 1825 roku król pruski Fryderyk Wilhelm III nadał budynkowi nazwę Fort Wielki Książę Konstantyn na cześć obecnego rosyjskiego wielkiego księcia Konstantina Pawłowicza. Do 1827 roku prace budowlane nad fortem zostały w dużej mierze zakończone. W 1886 roku cała twierdza w Koblencji została zdegradowana do rangi twierdzy drugiej linii, a 23 stycznia 1900 roku fort został opuszczony. Po przegranej w I wojnie światowej Francja szczególnie nalegała na całkowite zniszczenie fortyfikacji w Koblencji. 13 lutego 1922 roku podjęto decyzję o całkowitym zniszczeniu fortu. Jednakże, ponieważ kompleks, podobnie jak twierdza Ehrenbreitstein, jest charakterystyczny dla panoramy miasta Koblenz, niemieckie biuro destabilizacyjne złożyło wniosek o zachowanie obiektu, na który alianci ostatecznie się zgodzili. 25 września 1944 roku komendant policji w Koblencji,  przeniósł swoje biuro dowodzenia do wieży gardłowej fortu. Wcześniej od lipca 1944 roku w północnej części Korpusu Kazamatowego zainstalowano trzypiętrowy schron przeciwlotniczy.17 marca 1945 roku rozpoczął się atak III Batalionu Pułku Piechoty USA z Hunsrückhöhenstraße do Karthause, a następnie przez dzielnice Moselweiß i Goldgrube do centrum miasta. Fundamentem obrony, a tym samym ostatnim niemieckim oporem na lewym brzegu Renu, był Fort Konstantin.