Zamki do których nie udało się wejść

                       Zamek Gutenfels wznosi się na skalistym wzgórzu (110 metrów) nad miastem Kaub, na prawym brzegu rzeki Ren. Warownia wzniesiona została na początku XIII wieku i należała do rodu Falkenstein. W 1277 roku zamek wraz miastem Kaub zostały przejęte przez elektorat Palatynatu. W XIV wieku warownia została rozbudowana, zyskała wtedy przedzamcze oraz stworzono system umocnień łączący ją z miastem Kaub. W 1807 zamek został zniszczony przez wojska francuskie. Odbudowany pod koniec XIX wieku przez architekta Gustava Waltera, był do 2006 roku wykorzystywany jako hotel.

Zamek Katz

    Warownia ta wzniesiona została w drugiej połowie XIV wieku na polecenie lokalnego hrabiego Dietera von Katzenelbogen jako przeciwwaga do wybudowanego wcześniej przez arcybiskupa Trewiru - Boemunda II - zamku Maus (Mysz). Twierdza ta, wraz ze znajdującym się na przeciwległym brzegu rzeki zamkiem Rheinfels miała wzmocnić dominację rodziny w regionie, a także kontrolować żeglugę po Renie i pobierać cła. Na przestrzeni wieków warownia była wielokrotnie oblegana i niszczona.        W połowie XVIII wieku zamek został zdobyty i zajęty przez oddziały francuskie, a w 1806 roku z rozkazu Napoleona wysadzono go w powietrze. Obecna budowla stanowi rekonstrukcję jaka przeprowadzona została na przełomie XIX i XX wieku. Zamek Katz stanowi własność prywatną i jego wnętrza nie są udostępnione dla zwiedzających.

 

Zamku Maus nie udało się zobaczyć bo droga była zamknięta.

                                                             Zamek Reichenberg

   Burg Reichenberg jest jednym z najważniejszych i najbardziej niezwykłych kompleksów zamkowych w całym kraju Nadrenii-Palatynatu. Posiada niezwykłą masę konstrukcyjną, a wiele elementów późnośredniowiecznej budowy zamków można odczytać z tego zabytku sięgającego początku XIV wieku. Zamek zmieniał często właścicieli i często był oblegany i niszczony. Stracił znaczenie militarne po wojnie trzydziestoletniej i stał się siedzibą administracyjną urzędu Reichenberg, co zaowocowało budową magazynów zbożowych i stodół. W 1880 roku baron Wolfgang von Oettingen wybudował budynek mieszkalny i wiele zrobił, by zabezpieczyć zamek. Zamek był właścicielem rodziny von Oettingen do 1956 roku. W 1945 roku, w ostatnich dniach II wojny światowej, zamek otrzymał kilka trafień amerykańskiej artylerii z lewego brzegu Renu, co spowodowało odłamanie niektórych wsporników na północnej wieży. W kwietniu 1971 roku północna wieża muru tarczowego zawaliła się i osunęła na skałę podstawową. Od 2010 roku nowy właściciel Burg Reichenberg, wraz z Generalną Dyrekcją Dziedzictwa Kulturowego Nadrenia-Palatynatu, pracuje nad ratowaniem zamku przed dalszym upadkiem. Zamek jest własnością prywatną i można go oglądać wyłącznie z zewnątrz. 

                            Zamek Wartburg (Niemcy) – św. Elżbieta, Goethe, Luter i my.

Jego początki sięgają 1067 roku, kiedy to hrabia Ludwik Skoczek polecił wybudować tu twierdzę obronną. Warownia usytuowana została na okolicznym skalnym wzniesieniu (441 metrów n.p.m.) wokół którego w późniejszym czasie powstało miasto. W swojej historii zamek odwiedzały był przez liczne znamienite osobistości. W jego murach gościli m.in. niemiecki poeta Wolfram von Eschenbach, św Elżbieta z Turyngii czy Johann Wolfgang von Goethe. W okresie reformacji, w latach 1521-1522 w murach twierdzy skrywał się obłożony przez kościół ekskomuniką niemiecki reformator religijny, teolog oraz inicjator reformacji Martin Luther. To właśnie tutaj przetłumaczył on Biblię z greki na język niemiecki.  Obecnie w pełni odrestaurowany zamek stanowi jedną z najlepiej zachowanych i najczęściej odwiedzanych średniowiecznych warowni na terenie Niemiec. Dla gości udostępniono m in. dawne pokoje landgrafów z XIX wiecznymi malowidłami, prywatne pomieszczenia Elżbiety, okazałą Salę Śpiewaków oraz Wieżę Południową  z tarasem widokowym. W 1999 roku zamek warownia wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.

                                                       Twierdze w Koblenz

 118 metrów nad Renem, twierdza Ehrenbreitstein oferuje fantastyczny widok na Koblenzję oraz ujście Renu i Mozeli. Druga co do wielkości zachowana twierdza w Europie według niektórych standardów została zbudowana w obecnej formie w latach 1817–1828. W przypadku wojny miała być wyposażona w 80 dział oraz załogę liczącą 1500 żołnierzy. Obecnie, oprócz Muzeum Państwowego w Koblencji z różnorodnymi wystawami, twierdza mieści także "Pomnik Armii Niemieckiej" oraz Młodzieżowy Hostel w Koblencji.

       Jako część pruskiej twierdzy Koblenz, na najbardziej wysuniętym górskim grzbiecie Hunsrück na południowy zachód od centrum Koblencji na wysokości 110 metrów zbudowano Fort Wielkiego Księcia Konstantina. Na podstawie projektu inżyniera twierdzy Heinricha Ferdinanda Schubertha rozpoczęto w 1822 roku budowę Korpusu Kazamatowego.  Podczas wizyty 12 września 1825 roku król pruski Fryderyk Wilhelm III nadał budynkowi nazwę Fort Wielki Książę Konstantyn na cześć obecnego rosyjskiego wielkiego księcia Konstantina Pawłowicza. Do 1827 roku prace budowlane nad fortem zostały w dużej mierze zakończone. W 1886 roku cała twierdza w Koblencji została zdegradowana do rangi twierdzy drugiej linii, a 23 stycznia 1900 roku fort został opuszczony. Po przegranej w I wojnie światowej Francja szczególnie nalegała na całkowite zniszczenie fortyfikacji w Koblencji. 13 lutego 1922 roku podjęto decyzję o całkowitym zniszczeniu fortu. Jednakże, ponieważ kompleks, podobnie jak twierdza Ehrenbreitstein, jest charakterystyczny dla panoramy miasta Koblenz, niemieckie biuro destabilizacyjne złożyło wniosek o zachowanie obiektu, na który alianci ostatecznie się zgodzili. 25 września 1944 roku komendant policji w Koblencji,  przeniósł swoje biuro dowodzenia do wieży gardłowej fortu. Wcześniej od lipca 1944 roku w północnej części Korpusu Kazamatowego zainstalowano trzypiętrowy schron przeciwlotniczy.17 marca 1945 roku rozpoczął się atak III Batalionu Pułku Piechoty USA z Hunsrückhöhenstraße do Karthause, a następnie przez dzielnice Moselweiß i Goldgrube do centrum miasta. Fundamentem obrony, a tym samym ostatnim niemieckim oporem na lewym brzegu Renu, był Fort Konstantin.