Pudełka - szkatułki  na wspomnienia

 

            Pierwsza wiarygodna wzmianka o Feistritz pochodzi z 1170 roku , kiedy to "Gerhard von Glizenvelt" przekazał folwark "Vustritzowi" klasztorowi Admont. Zamek Feistritz powstał prawdopodobnie w połowie XII w. i należał do łańcucha fortyfikacji obronnych, które miały utrudnić wtargnięcie na teren Austrii od wschodu. Od 1556 r. służył za schronienie okolicznej ludności podczas wojen z Turkami i Kurucami. Właściciele zamku zmieniali sie dość często, ale przez pewien czas był w posiadaniu polskiej arystokracji. W 1815 zamek nabył nabył przemysłowiec, późniejszy baron Josef von Dietrich, który dokonał kolejnej przebudowy zamku i otaczającego go parku w duchu romantyzmu. Na poddaszu stworzył scenę teatralną zaprojektowaną przez architekta Josepha Kornhäusela. Umieścił tu również swą kolekcję uzbrojenia nabytą w Norymberdze oraz szereg różnorodnych dzieł sztuki. Po jego śmierci zamek wraz z innymi dobrami odziedziczył jego jedyny wnuk, książę Józef Maria Sułkowski. Do jego pełnoletniości (1870) majątkiem zarządzał ojciec, Ludwik Sułkowski – VI książę bielski. Młody Sułkowski utracił kontrolę nad majątkiem za sprawą drugiej żony, sopranistki Idy Jäger, która w 1883 r. doprowadziła podstępem do ubezwłasnowolnienia małżonka i odosobnienia go w zakładzie psychiatrycznym Döbling pod Wiedniem. Książę, po ucieczce z zakładu (1889), próbował doprowadzić do unieważnienia związku, jednak doszło jedynie do separacji i podziału majątku. Prawo użytkowania zamku w Feistritz przyznano sądownie książęcej małżonce i ich córce, Idzie Róży. Wtedy też doszło do pierwszych wysprzedaży zamkowej kolekcji w czym pomagał księżnej hrabia Hans Wilczek. Po 1899 r. Ida doprowadziła do ponownego ubezwłasnowolnienia księcia i wyprowadziła się do rodzinnego Bonn zostawiając zamek córce. Zmarła w 1916 r., a cztery lata później zmarł również książę Józef Maria Sułkowski, który został pochowany w kaplicy na cmentarzu w Feistritz. Córka szybko zbankrutowała i zamek wraz z wyposażeniem nabył bankier Maximilian Mautner, który w roku 1923 i 1924 doprowadził do dalszej wysprzedaży pozostałości po wielkiej kolekcji Dietricha i Sułkowskich. Obiekty zostały wystawione na sprzedaż podczas kilku aukcji w Dorotheum. Nowy właściciel zamku dokonał kolejnej jego przebudowy wyposażając wnętrza w rozmaite, architektoniczne zabytki z kamienia i drewna. W 1938 r. zmuszony do emigracji udał się do Stanów Zjednoczonych, a zamek został objęty tymczasową administracją. Kolejnymi jego właścicielami zostali Ernst Mahla i Reinhard Thurnwald. W 1945 r. zamek został uchroniony przed zniszczeniem przez sowieckich żołnierzy i służył jako wojskowe kasyno. Do 1955 r. zostawał pod zarządem władz rosyjskiej strefy okupacyjnej, a następnie wrócił do poprzednich właścicieli. W 1965 r. nabył go austriacki przemysłowiec Henry Reichhold, który doprowadził do kolejnej renowacji obiektu i ponownie wyposażył go w zabytki sztuki i rzemiosła. Teraz był on miejscem wypoczynku dla dyrektorów jego firmy chemicznej. W zamku do dzisiaj zamieszkuje rodzina Reichhold, która organizuje tu seminaria naukowe, kursy, koncerty i festiwale muzyczne.

          Zamek Wartenstein  znajduje sie w miejscowości Raach w dzielnicy Neunkirchen w południowej części Dolnej Austrii.Oryginalna konstrukcja pochodzi z XII wieku i obejmowała tylko basztę , Palas , kaplicę i mały dziedziniec. Pierwsza rozbudowa obiektu miała miejsce w połowie XIII wieku. Pierwszymi panami na zamku byli Hermannus de Wartenstein, o którym po raz pierwszy wspomniano w dokumencie około 1190 roku oraz Ministeriale Chunradus de Wartentaine, o którym wspomniano w dokumencie z 1220 roku. W 1287 roku zamek nabył Heinrich von Stubenberg. Jego następcą został właściciel Erchengerus de Wartenstein.W XIV wieku zamek przeszedł w ręce władcy i był kilkakrotnie w zastawie do XV wieku, m.in. przez Leopolda III. Do hrabiów Cilli . Około 1470 cesarz Fryderyk III. Po tym, jak król węgierski Maciej Korwin przejął zamek w 1487 r. bez walki, po jego śmierci w 1490 r . powrócił on w ręce Habsburgów .W 1529 r. zamek Wartenstein został zniszczony podczas pierwszego tureckiego oblężenia Wiednia . Cały majątek Wartensteinów kupił w 1609 roku Georg Bernhard von Urschenbeck , który od 1547 roku był dzierżawcą kompleksu zamkowego . Następnie w latach czterdziestych XVII wieku miały miejsce gruntowne remonty za nowego właściciela Georga Andreasa von Petschowitz (również Petschowitsch).W 1720 roku kompleks kupili neapolitańscy hrabiowie Stella, a następnie rodzina Caracciolo . Nie mieszkali tu jednak, a zamek został zdewastowany przez Francuzów w 1809 roku, tak że Wartenstein był już w znacznej ruinie, gdy został kupiony przez Liechtensteinów w 1870 roku . Franciszka księżna von und zu Liechtenstein zorganizowała remont kompleksu w duchu romantyzmu.W kwietniu 1945 r. pod zamek przesunął się front rosyjsko-niemiecki; został poważnie uszkodzony w walce. W 1957 roku szwedzki przemysłowiec Axel Leonard Wenner-Gren kupił go od Liechtensteinów i zadedykował swojej Fundacji Badań Antropologicznych Wenner-Gren w Nowym Jorku, dla której został odrestaurowany i ponownie zmodernizowany. Dziś zamek Wartenstein jest własnością prywatną.

Anioł na dobry sen

          Wiedeński Belweder  to najwspanialszy zespół pałacowy w Wiedniu, przynajmniej jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny. Składają się nań dwie barokowe budowle zaprojektowane w początkach XVIII w. przez Lukasa von Hildebrandta. Oba pałace zwrócone są do siebie fasadami, a pomiędzy nimi na stoku wzgórza urządzono ogród w stylu francuskim. Rozpościera się z niego wspaniały widok na centrum miasta. Belweder zbudowano dla księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, największego dowódcy wojskowego w dziejach Austrii. To dzięki jego sukcesom w walce z Turkami można było wreszcie rozszerzyć zabudowę miasta poza mury obronne. Obecnie w wyższym pałacu, Górnym Belwederze, mieści się jedna z najbardziej uczęszczanych wiedeńskich galerii sztuki, w której zgromadzono najwspanialsze zbiory obrazów Gustava Klimta, Egona Schielego i Oskara Kokoschki. Książę był wielkim mecenasem sztuki, lecz nie pozostawił spadkobierców w prostej linii. W 1736 r. po jego śmierci posiadłość dostała się w ręce dalekiej kuzynki księcia, Anny Wiktorii, która wyprzedała ruchomości. Dwa posągi z Herkulaneum trafiły na dwór drezdeński, ok. 200 obrazów zakupił król Sardynii, a menażeria uległa zniszczeniu. Na szczęście cesarzowi, Karolowi VI, udało się nabyć osobistą bibliotekę księcia znajdującą się obecnie w Sali Reprezentacyjnej Biblioteki Narodowej. W roku 1752 Belweder zajęła cesarzowa Maria Teresa, każąc w nim umieścić dworskie zbiory sztuki należące do Habsburgów. Ona też udostępniła pałacowe ogrody publiczności (1779 r.) .Cesarska kolekcja sztuki została w latach 90. XIX w. przeniesiona do zbudowanego specjalnie w tym celu Muzeum Sztuk Pięknych. W 1903 r. Dolny Belweder stał się siedzibą nowo utworzonej Galerii Współczesnej, a Górny Belweder przeszedł w ręce arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i pozostawał w jego rękach aż do zamachu w Sarajewie w 1914 r. Arcyksiążę bywał w pałacu rzadko, wolał bowiem swą czeską rezydencję w zamku Konopiśte niedaleko Pragi. Wynikało to z faktu, iż Habsburgowie nie akceptowali jego żony. Ogrody wokół pałacu Belweder są kwintesencją barokowej sztuki architektury krajobrazu. Przed pałacem znajduje się tak zwany staw lustrzany, w którym odbija się pałacowa fasada. Dwa duże tarasy ze zbiornikami wody łączą Dolny Belweder z Górnym. Do ogrodu kameralnego pierwotnie wchodzić mógł wyłącznie gospodarz oraz jego najbliżsi towarzysze. Znajdujący się w pałacowym parku ogród alpejski jest najstarszym w Europie.

 

Sobór św. Mikołaja – prawosławny sobór w Wiedniu wzniesiony w 1899. Od 1962 katedra eparchii wiedeńskiej i austriackiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Autorem projektu soboru był architekt petersburski G. Kotow, pracami budowlanymi kierowali architekci Giacomelli i Rumpelmeir. Budynek reprezentuje styl rosyjsko-bizantyjski. Nad całością budynku góruje dzwonnica, której górne partie malowane są na zielono, szczyt natomiast stanowi cebulasta złocona kopuła. Pięć podobnych jest rozmieszczonych dookoła dzwonnicy. Cerkiew jest wzniesiona z białej i czerwonej cegły, jest bogato dekorowana obramowaniami półkolistych okien, fryzami poniżej dachu oraz rzędem oślich grzbietów. 

Kaplica położona w podziemiach głównego soboru nosi wezwanie św. Aleksandra Newskiego, co miało upamiętniać cara Aleksandra III.

                    Grein to miasto w północnej Austrii, położone w dolinie Dunaju. Jednym z ciekawszych jego zabytków jest położony na okolicznym wzgórzu nad brzegiem rzeki  zamek Greinburg. Pierwotna warownia wzniesiona została tu w drugiej połowie XV wieku z inicjatywy członków szlacheckiej rodziny Hardegg. Jej głównym zadaniem miała być ochrona okolicznych terenów przez częstymi najazdami wojsk czeskich i węgierskich. Swój obecny renesansowy kształt zamek uzyskał w czasie ostatniej większej przebudowy jaka przeprowadzona została na przełomie XVI i XVII wieku. Obecnie w pełni odrestaurowana rezydencja pozostaje w rękach prywatnych. Jej właścicielami są członkowie niemieckiej dynastii Saxe-Coburg-Gotha, w związku z tym tylko część pomieszczań zamkowych udostępniona jest dla zwiedzających. Goście obejrzeć mogą tu m in.arkadowy dziedziniec, kaplicę zamkową oraz salę rycerską, „Salę Terrena” (Teatr Kamienny)  a także Muzeum Żeglugi Górnej Austrii. 

 

       Zamek Kreuzen znajduje się na zalesionym grzbiecie w Bad Kreuzen. Hotel Schatzkammer, który jest połączony z zabytkowym zamkiem, oferuje swoim gościom niezapomniany pobyt w wyjątkowej atmosferze.   Zamek został zbudowany jako schronienie na wypadek niebezpieczeństwa już w 900 r.   W 1125 r.  pierwszym udokumentowanym właścicielem był Pilgrim von Creutzen. W 1282 roku warownie zamieszkiwała rodzina Volkensdorfów. Zamek składał się wówczas z dwóch części, zamku przedniego i tylnego. W 1533 r. zniesiono majątek feudalny, a zamek stał się własnością wolną. W czasie zagrożenia tureckiego około 1594 r. Kreuzen należał do obronnych zamków Machland i był schronieniem dla ludności, a w 1682 roku gościł tu  cesarz Leopold II, który uciekł do Kreuzen przed wiedeńską zarazą.  1880 roku duża część zamku spłonęła i stała się ruiną. W 1974 r. nieruchomość przeszła w ręce stowarzyszenia turystycznego Fremdenverkehrsverband Kreuzen, które w 1983 r. zleciło jej renowację i częściową przebudowę. Do dziś zachowały się masywne podwójne mury z basztą bramną i głęboka na 42 metry studnia zamkowa z niezwykłym wejściem ze sklepienia piwnicy pod dziedzińcem zamkowym. Z platformy widokowej rozciąga się widok na romantyczną dolinę Dunaju w regionie Strudengau, na Alpy (od Schneeberg do Traunstein) i na pagórkowaty Mühlviertel.   

 

            Klam bei Grein to niewielka wioska w północnej Austrii, położona w pobliżu lewego brzegu Dunaju. Jedną z ciekawszych atrakcji turystycznych jest tu usytuowany na obrzeżach miasteczka średniowieczny zamek obronny. Jego początki sięgają pierwszej połowy XII wieku, kiedy to wzniesiona została tu pierwsza twierdza. Inicjatorem jej budowy był miejscowy możnowładca Otto von Machland. W kolejnych wiekach zamek był kilkukrotnie przebudowany. Zmieniali się także często jego właściciele. Ostatecznie w połowie XV wieku warownia dostała się w ręce członków szlacheckiej rodziny Clam i w ich posiadaniu pozostaje po dziś dzień. Na przełomie XVI i XVII wieku zamek był kilkukrotnie oblegany, alei mimo zaciętych ataków najeźdźcom nigdy nie udało się go zdobyć. Walki te przyczyniły się do znacznej dewastacji budowli w związku czym na początku XVIII wieku zapadła decyzja o poddaniu zamku gruntownej renowacji. Wtedy też nadano mu obecny renesansowy kształt. Mimo, że warownia pozostaje w rękach prywatnych, to część jej wnętrz udostępniona jest dla zwiedzających. Pod zamiem odbywają się koncerty w jednej z najbardziej wyjątkowych lokalizacji koncertowych w Austrii. W 2022 roku planowane są koncerty  DEEP PURPLE w Clam Rock, LIONEL RICHIE, ZUCCHERO  i  JUDAS PRIEST .