Zamek Kriebstein jest kombinacją zamku w formie wieży i zamku otoczonego murami obronnymi na planie owalu. Na najwyższej półce skalnej wznosi się wieża mieszkalna o wysokości 45 metrów. Charakterystyczny kształt zamkowego dachu tworzą pochodzące z późnego średniowiecza wieże z wykuszami oraz sygnaturka. Wieżę mieszkalną otaczają: dom bramny w kształcie wieży, mur zewnętrzny ze skrzydłem gospodarczym, budynek kuchenny i skrzydło z kaplicą. Od wschodu dołączają do nich gotycka hala i tylny zamek. Kompleks w jedną całość łączy zwarta, połączona ze sobą zabudowa piętra z XVII wieku. Panująca rodzina von Beerwalde wzniosła zamek Kriebstein w 1384 roku jako swoją rezydencję mieszkalną. W tym okresie należały do nich już miasta Waldheim i Hartha. W roku 1407 ukończono budowę budynków zamkowych oraz dobudówek wysuniętych ponad strome zbocze góry. Po śmierci Dietricha von Beerwalde w roku 1408 zamek przechodzi na własność wdowy po nim - Elisabeth, a następnie jego córki Klary.Wraz z nabyciem zamku przez Hugolda III ze Schleinitz w roku 1465 roku rozpoczyna się druga ważna faza rozbudowy. Nowy właściciel zleca nadwornemu architektowi i budowniczemu zamku Albrechtsburg w Miśni przebudowę i rozbudowę zamku w stylu gotyckim. W tym okresie skrzydło gospodarcze z salą balową, dom ze studnią, tylny zamek oraz budynek kuchenny uzyskują swój charakterystyczny wygląd. Przeprowadzone prace budowlane nadały kompleksowi zamkowemu jego widoczne dzisiaj rozmiary. Po śmierci Hugolda ze Schleinitz w roku 1490 zamek często zmieniał swoich właścicieli. Dopiero pod koniec XVII wieku rodzina von Schönberg podejmuje ponownie prace budowlane na zamku. Na dobudówkach przy wieży mieszkalnej, domu bramnym i klatce schodowej zostają dobudowane piętra. W roku 1825 zamek nabywa Hanscarl von Arnim z Planitzów koło Zwickau. Rodzina von Arnim pozostała w posiadaniu zamku do roku 1945.  W roku 1930 rodzina von Arnim udostępniła część zamku dla zwiedzających i przeprowadziła kosztowne prace remontowe. To w tym okresie zamek zyskał opinię »najpiękniejszego zamku rycerskiego Saksonii«. Po wywłaszczeniu rodziny von Arnim w roku 1945, w zamku utworzono mieszkania oraz siedzibę nadleśnictwa. Muzeum w Zamku Kriebstein otworzone zostało ponownie w roku 1949. Od 1 stycznia 1993 roku Zamek Kriebstein jest własnością Wolnego Kraju Związkowego Saksonii.

                            Leisnig to miasto we wschodnich Niemczech, położone nad rzeką  Freiberger Mulde, około 37 km w kierunku zachodnim od Miśni. Jednym z ciekawszych zabytków jest tu usytuowany w północnej części miasta na malowniczym wzniesieniu w pobliżu rzeki okazały średniowieczny zamek (Burg Mildenstein). Jego początki sięgają połowy X wieku, kiedy to wzniesiona została tu pierwsza twierdza obronna. W zapisach historycznych warownia pojawia się w dokumentach pochodzących z 1046 roku. Niespełna pół wieku później ówczesny król niemiecki Henryk IV Salicki (1050-1106) podarował zamek margrabiemu Marchii Miśnieńskiej Wiprechtowi von Groitzsch. W drugiej połowie XIV wieku, w czasach panowania Wilhelma I Jednookiego (1343-1407) zapadła decyzja o przebudowie twierdzy dla celów reprezentacyjnych. Niestety nigdy potem zamek nie był wykorzystywany przez władców jako rezydencja. Ciężki okres w dziejach warownia przezywała w czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1638), kiedy to była wielokrotnie oblegana i niszczona. Na początku XVIII wieku zamek odwiedził  król Polski  - Stanisław Leszczyński. W kolejnych wiekach posiadłość pełniła funkcję więzienia, a także budowli mieszkalnej. Pod koniec XIX wieku przeprowadzona została gruntowna renowacja zamku. Wtedy też w jego murach utworzone zostało muzeum historyczne. Jednym z ciekawszych eksponatów jest mierzący prawie 5 metrów but, który uważany jest za największy na świecie. Najstarszym elementem całego założenia jest znajdująca się przy dziedzińcu przeszło 32 metrowa cylindryczna wieża Bergfried. Szacuje się, że powstała ona w XII wieku. Na jej szczycie znajduje się taras widokowy z którego rozpościera się przepiękna panorama miasta oraz okolic. Każdego roku w murach warowni organizowane są różnego rodzaju imprezy czy wystawy czasowe. 

Pudełko z aniołkiem

 

Pudełka - szkatułki  na wspomnienia

 

            Pierwsza wiarygodna wzmianka o Feistritz pochodzi z 1170 roku , kiedy to "Gerhard von Glizenvelt" przekazał folwark "Vustritzowi" klasztorowi Admont. Zamek Feistritz powstał prawdopodobnie w połowie XII w. i należał do łańcucha fortyfikacji obronnych, które miały utrudnić wtargnięcie na teren Austrii od wschodu. Od 1556 r. służył za schronienie okolicznej ludności podczas wojen z Turkami i Kurucami. Właściciele zamku zmieniali sie dość często, ale przez pewien czas był w posiadaniu polskiej arystokracji. W 1815 zamek nabył nabył przemysłowiec, późniejszy baron Josef von Dietrich, który dokonał kolejnej przebudowy zamku i otaczającego go parku w duchu romantyzmu. Na poddaszu stworzył scenę teatralną zaprojektowaną przez architekta Josepha Kornhäusela. Umieścił tu również swą kolekcję uzbrojenia nabytą w Norymberdze oraz szereg różnorodnych dzieł sztuki. Po jego śmierci zamek wraz z innymi dobrami odziedziczył jego jedyny wnuk, książę Józef Maria Sułkowski. Do jego pełnoletniości (1870) majątkiem zarządzał ojciec, Ludwik Sułkowski – VI książę bielski. Młody Sułkowski utracił kontrolę nad majątkiem za sprawą drugiej żony, sopranistki Idy Jäger, która w 1883 r. doprowadziła podstępem do ubezwłasnowolnienia małżonka i odosobnienia go w zakładzie psychiatrycznym Döbling pod Wiedniem. Książę, po ucieczce z zakładu (1889), próbował doprowadzić do unieważnienia związku, jednak doszło jedynie do separacji i podziału majątku. Prawo użytkowania zamku w Feistritz przyznano sądownie książęcej małżonce i ich córce, Idzie Róży. Wtedy też doszło do pierwszych wysprzedaży zamkowej kolekcji w czym pomagał księżnej hrabia Hans Wilczek. Po 1899 r. Ida doprowadziła do ponownego ubezwłasnowolnienia księcia i wyprowadziła się do rodzinnego Bonn zostawiając zamek córce. Zmarła w 1916 r., a cztery lata później zmarł również książę Józef Maria Sułkowski, który został pochowany w kaplicy na cmentarzu w Feistritz. Córka szybko zbankrutowała i zamek wraz z wyposażeniem nabył bankier Maximilian Mautner, który w roku 1923 i 1924 doprowadził do dalszej wysprzedaży pozostałości po wielkiej kolekcji Dietricha i Sułkowskich. Obiekty zostały wystawione na sprzedaż podczas kilku aukcji w Dorotheum. Nowy właściciel zamku dokonał kolejnej jego przebudowy wyposażając wnętrza w rozmaite, architektoniczne zabytki z kamienia i drewna. W 1938 r. zmuszony do emigracji udał się do Stanów Zjednoczonych, a zamek został objęty tymczasową administracją. Kolejnymi jego właścicielami zostali Ernst Mahla i Reinhard Thurnwald. W 1945 r. zamek został uchroniony przed zniszczeniem przez sowieckich żołnierzy i służył jako wojskowe kasyno. Do 1955 r. zostawał pod zarządem władz rosyjskiej strefy okupacyjnej, a następnie wrócił do poprzednich właścicieli. W 1965 r. nabył go austriacki przemysłowiec Henry Reichhold, który doprowadził do kolejnej renowacji obiektu i ponownie wyposażył go w zabytki sztuki i rzemiosła. Teraz był on miejscem wypoczynku dla dyrektorów jego firmy chemicznej. W zamku do dzisiaj zamieszkuje rodzina Reichhold, która organizuje tu seminaria naukowe, kursy, koncerty i festiwale muzyczne.

          Zamek Wartenstein  znajduje sie w miejscowości Raach w dzielnicy Neunkirchen w południowej części Dolnej Austrii.Oryginalna konstrukcja pochodzi z XII wieku i obejmowała tylko basztę , Palas , kaplicę i mały dziedziniec. Pierwsza rozbudowa obiektu miała miejsce w połowie XIII wieku. Pierwszymi panami na zamku byli Hermannus de Wartenstein, o którym po raz pierwszy wspomniano w dokumencie około 1190 roku oraz Ministeriale Chunradus de Wartentaine, o którym wspomniano w dokumencie z 1220 roku. W 1287 roku zamek nabył Heinrich von Stubenberg. Jego następcą został właściciel Erchengerus de Wartenstein.W XIV wieku zamek przeszedł w ręce władcy i był kilkakrotnie w zastawie do XV wieku, m.in. przez Leopolda III. Do hrabiów Cilli . Około 1470 cesarz Fryderyk III. Po tym, jak król węgierski Maciej Korwin przejął zamek w 1487 r. bez walki, po jego śmierci w 1490 r . powrócił on w ręce Habsburgów .W 1529 r. zamek Wartenstein został zniszczony podczas pierwszego tureckiego oblężenia Wiednia . Cały majątek Wartensteinów kupił w 1609 roku Georg Bernhard von Urschenbeck , który od 1547 roku był dzierżawcą kompleksu zamkowego . Następnie w latach czterdziestych XVII wieku miały miejsce gruntowne remonty za nowego właściciela Georga Andreasa von Petschowitz (również Petschowitsch).W 1720 roku kompleks kupili neapolitańscy hrabiowie Stella, a następnie rodzina Caracciolo . Nie mieszkali tu jednak, a zamek został zdewastowany przez Francuzów w 1809 roku, tak że Wartenstein był już w znacznej ruinie, gdy został kupiony przez Liechtensteinów w 1870 roku . Franciszka księżna von und zu Liechtenstein zorganizowała remont kompleksu w duchu romantyzmu.W kwietniu 1945 r. pod zamek przesunął się front rosyjsko-niemiecki; został poważnie uszkodzony w walce. W 1957 roku szwedzki przemysłowiec Axel Leonard Wenner-Gren kupił go od Liechtensteinów i zadedykował swojej Fundacji Badań Antropologicznych Wenner-Gren w Nowym Jorku, dla której został odrestaurowany i ponownie zmodernizowany. Dziś zamek Wartenstein jest własnością prywatną.

Anioł na dobry sen

          Wiedeński Belweder  to najwspanialszy zespół pałacowy w Wiedniu, przynajmniej jeśli chodzi o wygląd zewnętrzny. Składają się nań dwie barokowe budowle zaprojektowane w początkach XVIII w. przez Lukasa von Hildebrandta. Oba pałace zwrócone są do siebie fasadami, a pomiędzy nimi na stoku wzgórza urządzono ogród w stylu francuskim. Rozpościera się z niego wspaniały widok na centrum miasta. Belweder zbudowano dla księcia Eugeniusza Sabaudzkiego, największego dowódcy wojskowego w dziejach Austrii. To dzięki jego sukcesom w walce z Turkami można było wreszcie rozszerzyć zabudowę miasta poza mury obronne. Obecnie w wyższym pałacu, Górnym Belwederze, mieści się jedna z najbardziej uczęszczanych wiedeńskich galerii sztuki, w której zgromadzono najwspanialsze zbiory obrazów Gustava Klimta, Egona Schielego i Oskara Kokoschki. Książę był wielkim mecenasem sztuki, lecz nie pozostawił spadkobierców w prostej linii. W 1736 r. po jego śmierci posiadłość dostała się w ręce dalekiej kuzynki księcia, Anny Wiktorii, która wyprzedała ruchomości. Dwa posągi z Herkulaneum trafiły na dwór drezdeński, ok. 200 obrazów zakupił król Sardynii, a menażeria uległa zniszczeniu. Na szczęście cesarzowi, Karolowi VI, udało się nabyć osobistą bibliotekę księcia znajdującą się obecnie w Sali Reprezentacyjnej Biblioteki Narodowej. W roku 1752 Belweder zajęła cesarzowa Maria Teresa, każąc w nim umieścić dworskie zbiory sztuki należące do Habsburgów. Ona też udostępniła pałacowe ogrody publiczności (1779 r.) .Cesarska kolekcja sztuki została w latach 90. XIX w. przeniesiona do zbudowanego specjalnie w tym celu Muzeum Sztuk Pięknych. W 1903 r. Dolny Belweder stał się siedzibą nowo utworzonej Galerii Współczesnej, a Górny Belweder przeszedł w ręce arcyksięcia Franciszka Ferdynanda i pozostawał w jego rękach aż do zamachu w Sarajewie w 1914 r. Arcyksiążę bywał w pałacu rzadko, wolał bowiem swą czeską rezydencję w zamku Konopiśte niedaleko Pragi. Wynikało to z faktu, iż Habsburgowie nie akceptowali jego żony. Ogrody wokół pałacu Belweder są kwintesencją barokowej sztuki architektury krajobrazu. Przed pałacem znajduje się tak zwany staw lustrzany, w którym odbija się pałacowa fasada. Dwa duże tarasy ze zbiornikami wody łączą Dolny Belweder z Górnym. Do ogrodu kameralnego pierwotnie wchodzić mógł wyłącznie gospodarz oraz jego najbliżsi towarzysze. Znajdujący się w pałacowym parku ogród alpejski jest najstarszym w Europie.

 

Sobór św. Mikołaja – prawosławny sobór w Wiedniu wzniesiony w 1899. Od 1962 katedra eparchii wiedeńskiej i austriackiej Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego.

Autorem projektu soboru był architekt petersburski G. Kotow, pracami budowlanymi kierowali architekci Giacomelli i Rumpelmeir. Budynek reprezentuje styl rosyjsko-bizantyjski. Nad całością budynku góruje dzwonnica, której górne partie malowane są na zielono, szczyt natomiast stanowi cebulasta złocona kopuła. Pięć podobnych jest rozmieszczonych dookoła dzwonnicy. Cerkiew jest wzniesiona z białej i czerwonej cegły, jest bogato dekorowana obramowaniami półkolistych okien, fryzami poniżej dachu oraz rzędem oślich grzbietów. 

Kaplica położona w podziemiach głównego soboru nosi wezwanie św. Aleksandra Newskiego, co miało upamiętniać cara Aleksandra III.