Rochlitz to niewielka miejscowość we wschodnich Niemczech, położona w malowniczym zakolu rzeki Zwickauer Mulde. Jedną z ciekawszych atrakcji turystycznych jest tu usytuowany nad brzegiem rzeki okazały średniowieczny zamek (Schloss Rochlitz). Jego początki sięgają końca X wieku, kiedy to wzniesiona została tu pierwsza warownia. W XII wieku zamek przeszedł we władanie członków niemieckiej dynastii Wettynów. Największy okres świetności warowni przypadł na przełom XIV i XV wieku. Powstała wtedy m in. imponująca kaplica zamkowa. W czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) warownia była wielokrotnie oblegana przez wojska szwedzkie. Mimo licznych przebudów jakie miały miejsce na przestrzeni wieków, zamek do dziś zachował swój gotycki charakter. Charakterystycznym elementem warowni są dwie wysokie wieże. Obecnie gruntownie odrestaurowana posiadłość udostępniona jest dla zwiedzających. Goście obejrzeć mogą m.in. romańską wieżę widokową, kaplicę zamkową, XV wieczna kuchnię dworską oraz podziemną sale tortur. W zamkowych murach znajduje się także muzeum.

                             Zamek Kriebstein jest kombinacją zamku w formie wieży i zamku otoczonego murami obronnymi na planie owalu. Na najwyższej półce skalnej wznosi się wieża mieszkalna o wysokości 45 metrów. Charakterystyczny kształt zamkowego dachu tworzą pochodzące z późnego średniowiecza wieże z wykuszami oraz sygnaturka. Wieżę mieszkalną otaczają: dom bramny w kształcie wieży, mur zewnętrzny ze skrzydłem gospodarczym, budynek kuchenny i skrzydło z kaplicą. Od wschodu dołączają do nich gotycka hala i tylny zamek. Kompleks w jedną całość łączy zwarta, połączona ze sobą zabudowa piętra z XVII wieku. Panująca rodzina von Beerwalde wzniosła zamek Kriebstein w 1384 roku jako swoją rezydencję mieszkalną. W tym okresie należały do nich już miasta Waldheim i Hartha. W roku 1407 ukończono budowę budynków zamkowych oraz dobudówek wysuniętych ponad strome zbocze góry. Po śmierci Dietricha von Beerwalde w roku 1408 zamek przechodzi na własność wdowy po nim - Elisabeth, a następnie jego córki Klary.Wraz z nabyciem zamku przez Hugolda III ze Schleinitz w roku 1465 roku rozpoczyna się druga ważna faza rozbudowy. Nowy właściciel zleca nadwornemu architektowi i budowniczemu zamku Albrechtsburg w Miśni przebudowę i rozbudowę zamku w stylu gotyckim. W tym okresie skrzydło gospodarcze z salą balową, dom ze studnią, tylny zamek oraz budynek kuchenny uzyskują swój charakterystyczny wygląd. Przeprowadzone prace budowlane nadały kompleksowi zamkowemu jego widoczne dzisiaj rozmiary. Po śmierci Hugolda ze Schleinitz w roku 1490 zamek często zmieniał swoich właścicieli. Dopiero pod koniec XVII wieku rodzina von Schönberg podejmuje ponownie prace budowlane na zamku. Na dobudówkach przy wieży mieszkalnej, domu bramnym i klatce schodowej zostają dobudowane piętra. W roku 1825 zamek nabywa Hanscarl von Arnim z Planitzów koło Zwickau. Rodzina von Arnim pozostała w posiadaniu zamku do roku 1945.  W roku 1930 rodzina von Arnim udostępniła część zamku dla zwiedzających i przeprowadziła kosztowne prace remontowe. To w tym okresie zamek zyskał opinię »najpiękniejszego zamku rycerskiego Saksonii«. Po wywłaszczeniu rodziny von Arnim w roku 1945, w zamku utworzono mieszkania oraz siedzibę nadleśnictwa. Muzeum w Zamku Kriebstein otworzone zostało ponownie w roku 1949. Od 1 stycznia 1993 roku Zamek Kriebstein jest własnością Wolnego Kraju Związkowego Saksonii.

                            Leisnig to miasto we wschodnich Niemczech, położone nad rzeką  Freiberger Mulde, około 37 km w kierunku zachodnim od Miśni. Jednym z ciekawszych zabytków jest tu usytuowany w północnej części miasta na malowniczym wzniesieniu w pobliżu rzeki okazały średniowieczny zamek (Burg Mildenstein). Jego początki sięgają połowy X wieku, kiedy to wzniesiona została tu pierwsza twierdza obronna. W zapisach historycznych warownia pojawia się w dokumentach pochodzących z 1046 roku. Niespełna pół wieku później ówczesny król niemiecki Henryk IV Salicki (1050-1106) podarował zamek margrabiemu Marchii Miśnieńskiej Wiprechtowi von Groitzsch. W drugiej połowie XIV wieku, w czasach panowania Wilhelma I Jednookiego (1343-1407) zapadła decyzja o przebudowie twierdzy dla celów reprezentacyjnych. Niestety nigdy potem zamek nie był wykorzystywany przez władców jako rezydencja. Ciężki okres w dziejach warownia przezywała w czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1638), kiedy to była wielokrotnie oblegana i niszczona. Na początku XVIII wieku zamek odwiedził  król Polski  - Stanisław Leszczyński. W kolejnych wiekach posiadłość pełniła funkcję więzienia, a także budowli mieszkalnej. Pod koniec XIX wieku przeprowadzona została gruntowna renowacja zamku. Wtedy też w jego murach utworzone zostało muzeum historyczne. Jednym z ciekawszych eksponatów jest mierzący prawie 5 metrów but, który uważany jest za największy na świecie. Najstarszym elementem całego założenia jest znajdująca się przy dziedzińcu przeszło 32 metrowa cylindryczna wieża Bergfried. Szacuje się, że powstała ona w XII wieku. Na jej szczycie znajduje się taras widokowy z którego rozpościera się przepiękna panorama miasta oraz okolic. Każdego roku w murach warowni organizowane są różnego rodzaju imprezy czy wystawy czasowe. 

Pudełko z aniołkiem

 

Pudełka - szkatułki  na wspomnienia

 

            Pierwsza wiarygodna wzmianka o Feistritz pochodzi z 1170 roku , kiedy to "Gerhard von Glizenvelt" przekazał folwark "Vustritzowi" klasztorowi Admont. Zamek Feistritz powstał prawdopodobnie w połowie XII w. i należał do łańcucha fortyfikacji obronnych, które miały utrudnić wtargnięcie na teren Austrii od wschodu. Od 1556 r. służył za schronienie okolicznej ludności podczas wojen z Turkami i Kurucami. Właściciele zamku zmieniali sie dość często, ale przez pewien czas był w posiadaniu polskiej arystokracji. W 1815 zamek nabył nabył przemysłowiec, późniejszy baron Josef von Dietrich, który dokonał kolejnej przebudowy zamku i otaczającego go parku w duchu romantyzmu. Na poddaszu stworzył scenę teatralną zaprojektowaną przez architekta Josepha Kornhäusela. Umieścił tu również swą kolekcję uzbrojenia nabytą w Norymberdze oraz szereg różnorodnych dzieł sztuki. Po jego śmierci zamek wraz z innymi dobrami odziedziczył jego jedyny wnuk, książę Józef Maria Sułkowski. Do jego pełnoletniości (1870) majątkiem zarządzał ojciec, Ludwik Sułkowski – VI książę bielski. Młody Sułkowski utracił kontrolę nad majątkiem za sprawą drugiej żony, sopranistki Idy Jäger, która w 1883 r. doprowadziła podstępem do ubezwłasnowolnienia małżonka i odosobnienia go w zakładzie psychiatrycznym Döbling pod Wiedniem. Książę, po ucieczce z zakładu (1889), próbował doprowadzić do unieważnienia związku, jednak doszło jedynie do separacji i podziału majątku. Prawo użytkowania zamku w Feistritz przyznano sądownie książęcej małżonce i ich córce, Idzie Róży. Wtedy też doszło do pierwszych wysprzedaży zamkowej kolekcji w czym pomagał księżnej hrabia Hans Wilczek. Po 1899 r. Ida doprowadziła do ponownego ubezwłasnowolnienia księcia i wyprowadziła się do rodzinnego Bonn zostawiając zamek córce. Zmarła w 1916 r., a cztery lata później zmarł również książę Józef Maria Sułkowski, który został pochowany w kaplicy na cmentarzu w Feistritz. Córka szybko zbankrutowała i zamek wraz z wyposażeniem nabył bankier Maximilian Mautner, który w roku 1923 i 1924 doprowadził do dalszej wysprzedaży pozostałości po wielkiej kolekcji Dietricha i Sułkowskich. Obiekty zostały wystawione na sprzedaż podczas kilku aukcji w Dorotheum. Nowy właściciel zamku dokonał kolejnej jego przebudowy wyposażając wnętrza w rozmaite, architektoniczne zabytki z kamienia i drewna. W 1938 r. zmuszony do emigracji udał się do Stanów Zjednoczonych, a zamek został objęty tymczasową administracją. Kolejnymi jego właścicielami zostali Ernst Mahla i Reinhard Thurnwald. W 1945 r. zamek został uchroniony przed zniszczeniem przez sowieckich żołnierzy i służył jako wojskowe kasyno. Do 1955 r. zostawał pod zarządem władz rosyjskiej strefy okupacyjnej, a następnie wrócił do poprzednich właścicieli. W 1965 r. nabył go austriacki przemysłowiec Henry Reichhold, który doprowadził do kolejnej renowacji obiektu i ponownie wyposażył go w zabytki sztuki i rzemiosła. Teraz był on miejscem wypoczynku dla dyrektorów jego firmy chemicznej. W zamku do dzisiaj zamieszkuje rodzina Reichhold, która organizuje tu seminaria naukowe, kursy, koncerty i festiwale muzyczne.

          Zamek Wartenstein  znajduje sie w miejscowości Raach w dzielnicy Neunkirchen w południowej części Dolnej Austrii.Oryginalna konstrukcja pochodzi z XII wieku i obejmowała tylko basztę , Palas , kaplicę i mały dziedziniec. Pierwsza rozbudowa obiektu miała miejsce w połowie XIII wieku. Pierwszymi panami na zamku byli Hermannus de Wartenstein, o którym po raz pierwszy wspomniano w dokumencie około 1190 roku oraz Ministeriale Chunradus de Wartentaine, o którym wspomniano w dokumencie z 1220 roku. W 1287 roku zamek nabył Heinrich von Stubenberg. Jego następcą został właściciel Erchengerus de Wartenstein.W XIV wieku zamek przeszedł w ręce władcy i był kilkakrotnie w zastawie do XV wieku, m.in. przez Leopolda III. Do hrabiów Cilli . Około 1470 cesarz Fryderyk III. Po tym, jak król węgierski Maciej Korwin przejął zamek w 1487 r. bez walki, po jego śmierci w 1490 r . powrócił on w ręce Habsburgów .W 1529 r. zamek Wartenstein został zniszczony podczas pierwszego tureckiego oblężenia Wiednia . Cały majątek Wartensteinów kupił w 1609 roku Georg Bernhard von Urschenbeck , który od 1547 roku był dzierżawcą kompleksu zamkowego . Następnie w latach czterdziestych XVII wieku miały miejsce gruntowne remonty za nowego właściciela Georga Andreasa von Petschowitz (również Petschowitsch).W 1720 roku kompleks kupili neapolitańscy hrabiowie Stella, a następnie rodzina Caracciolo . Nie mieszkali tu jednak, a zamek został zdewastowany przez Francuzów w 1809 roku, tak że Wartenstein był już w znacznej ruinie, gdy został kupiony przez Liechtensteinów w 1870 roku . Franciszka księżna von und zu Liechtenstein zorganizowała remont kompleksu w duchu romantyzmu.W kwietniu 1945 r. pod zamek przesunął się front rosyjsko-niemiecki; został poważnie uszkodzony w walce. W 1957 roku szwedzki przemysłowiec Axel Leonard Wenner-Gren kupił go od Liechtensteinów i zadedykował swojej Fundacji Badań Antropologicznych Wenner-Gren w Nowym Jorku, dla której został odrestaurowany i ponownie zmodernizowany. Dziś zamek Wartenstein jest własnością prywatną.