Šternberk – miasto w Czechach, w historycznych granicach Moraw.  Nad miastem znajduje się zamek. Jego początki sięgają XIII wieku, kiedy to na polecenie Zdeslava ze Šternberka wzniesiona została tu pierwsza warownia. W ciągu wieków kilkukrotnie zmieniała ona swoich właścicieli. Zamek kilkukrotnie poddawany był także licznym przebudowom. W XVI wieku stara twierdza przekształcona została w renesansową rezydencję, a swój obecny neogotycki kształt romantycznej budowli zamek uzyskał w czasie ostatniej większej przebudowy w XIX stuleciu. Do 1945 roku był w rękach książęcej rodziny Liechtenstein, która do dnia dzisiejszego domaga się jego zwrotu. W pobliżu zamku zachowały się budowle klasztoru augustianów z częściami korytarza krzyżowego z 14. stulecia. W czasie wojen napoleońskich w 1805 przed bitwą pod Austerlitz w miejscowym Domu Oświaty spotkali się car Aleksander I Romanow z cesarzem Franciszkiem I Habsburgiem.

                  Zamek w Czorsztynie – ruiny gotyckiego zamku z XIV wieku.Według tradycji przekazanej przez Długosza właścicielem zamku w Czorsztynie w roku 1246 był Piotr Wydżga herbu Janina, szlachcic ziemi krakowskiej, następnie krzyżowiec. Współcześni historycy nie potwierdzają powyższego przekazu Długosza, ani też wersji o ukrywaniu się Bolesława Wstydliwego podczas najazdu tatarskiego w 1241 roku, natomiast wiążą początki zamku z działalnością św. Kingi jako Pani Sądeckiej, identyfikując zamek z warownią o nazwie Wronin, wymienioną w dokumencie z 1320 roku. Znaczna rozbudowa zamku nastąpiła za czasów Kazimierza Wielkiego. Janko z Czarnkowa w Kronice Katedralnej Krakowskiej zamieszcza informację o fundacji zamku przez tego króla. Jednak według Jana Długosza Kazimierz Wielki jedynie rozbudował zamek i otoczył go murami obronnymi. W tym czasie zamek stał się jednym z ważniejszych założeń obronnych kraju, z uwagi na położenie przy rozwidleniu szlaków handlowych, w tym ważnej drogi handlowej i dyplomatycznej na Węgry. Usytuowanie na wyniosłej skale pozwalało na kontrolę znacznej części doliny Dunajca. Wzmianki historyczne potwierdzają obecność na zamku Kazimierza Wielkiego, Ludwika Węgierskiego, św. Jadwigi Królowej, Władysława Warneńczyka. Zamek pełnił też funkcję komory celnej, a później siedziby starostów. Upadek zamku rozpoczął się od dewastacji przez wojska kozackie w latach 1734-1735, w czasie walk o tron pomiędzy Augustem II Sasem i Stanisławem Leszczyńskim. W 1790 roku od uderzenia pioruna spaliły się dachy zamku, co gwałtownie przyspieszyło zniszczenie. W 1819 roku dobra czorsztyńskie wraz z ruinami zamku zakupiła rodzina Drohojowskich, władająca nimi do 1945 r. W 1992 roku rozpoczęto kompleksowe prace konserwatorskie które trwają nadal, a od 1996 roku zamek jest udostępniony do zwiedzania.

                                        Zamek Dunajec w Niedzicy. Warownia ta wzniesiona została w pierwszej połowie XIV wieku przez węgierskich możnowładców Jana i Rykolfa Berzeviczego. Na początku swojego istnienia głównym zadaniem twierdzy była ochrona ówczesnej północnej węgierskiej granicy przed najazdami ze strony Polski. Na początku XV wieku zamek przeszedł w ręce rodu Zapolyich, a następnie Łaskich. Znany ze swojego hulaszczego trybu życia ówczesny senator Rzeczypospolitej Olbracht Łaski, wpierw zastał warownię a później odsprzedał ją Jerzemu Horváthowi z Palocsy. Zaraz po tym nowy właściciel zlecił przebudowę zamku w stylu renesansowym. To właśnie wtedy uzyskał on swój obecny wygląd. Następnie zamek został wydzierżawiony włosko-węgierskiej rodzinie Giovanellich a po śmierci ostatniego przedstawiciela rodu  zamek przeszedł w ręce Andrzeja Horvatha. Nowy właściciel odbudował salę balową, która rozsławiła zamek na całe Węgry, ponieważ urządzał w niej liczne i huczne bale. W 1858 zamek przejął kolejny węgierski ród – Salamonowie.Po zakończeniu I wojny światowej zamek znalazł się na terytorium Polski. Własnością Salamonów pozostawał aż do 1945 roku. Natomiast ostatnia właścicielka, hrabina Ilona Betheln Salamon, wyjechała z niego w 1943 roku. Istotny fakt z tego okresu to zachowanie w dobrach zamkowych aż do 1931 roku (najdłużej w Europie) szczątkowych form pańszczyzny. Od 1948 prowadzono na zamku prace restauracyjne i częściową odbudowę. Jedną z najbardziej tajemniczych kart w historii zamku jest odnalezione, podobno tuż po II wojnie światowej, inkaskie kipu – rodzaj zapisu informacji pismem węzełkowym, które zawiera ponoć informacje o ukrytym skarbie. Zamek niedzicki był plenerem wielu filmów min.  Janosik oraz Wakacje z duchami. 

Ostatnia właścicielka zamku.

Pieskowa Skała - największe rozczarowanie tych wakacji. Zamek po raz pierwszy wzmiankowany jest jako Peskenstein w dokumencie wydanym w 1315 r. przez Władysława Łokietka. W pierwszej połowie XIV w. Kazimierz III Wielki wybudował w tym miejscu zamek, element łańcucha obronnych Orlich Gniazd. W latach 1542–1580 gotycki zamek przekształcono w renesansową rezydencję. W XVII w., za czasów Michała Zebrzydowskiego dobudowano system fortyfikacji bastionowych. W czasie potopu szwedzkiego (1655) zamek został zniszczony, zaś w 1718 r. uległ pożarowi. Odbudowano go jako siedzibę rodu Wielopolskich w 1768 r. W 1787 r. gościł króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W wyniku kolejnego pożaru (1850) zniszczeniu uległa najstarsza jego część – wysoki zamek.W czasie powstania styczniowego 4 i 5 marca 1863 r. w Pieskowej Skale i pobliskiej Skale miały miejsce dwie bitwy powstańców pod dowództwem Mariana Langiewicza z wojskami rosyjskimi. Podczas tych walk śmierć poniósł walczący po stronie Polaków ukraiński rewolucjonista, pułkownik armii rosyjskiej Andrij Potebnia. Obroną samego zamku dowodził Aleksander Zdanowicz. Po wycofaniu się powstańców, zamek zajęli i zrabowali Rosjanie. Dzięki staraniom Hieronima Wielkopolskiego w połowie XVIII wieku budowli przywrócono dawny charakter rezydencji.