Zamek, który znamy w dzisiejszej postaci, powstał w wyniku przebudowy średniowiecznego zamku, o którym pierwsze wzmianki pochodzą z ok. 1100 roku. Miał za zadanie obronę granicy Moraw, którą od niepamiętnych czasów stanowiła rzeka Dyje. 

Przez stulecia zamek był przebudowywany i przechodził z rąk do rąk.

Obecny wygląd zamku zawdzięczamy rodzinie Althannów – austriackim arystrokratom, blisko związanym z dworem cesarskim w Wiedniu. To właśnie oni przekształcili średniowieczną warownię w jedną z najwspanialszych rezydencji barokowych na ziemiach czeskich. 

Wiek XIX, gdy zamek Vranov należał do polskiej arystokratycznej rodziny Mniszków, a od 1876 roku do rodziny Stadnickich, którzy byli z nim spokrewnieni, nie przyniósł żadnych zasadniczych zmian w jego rozwoju architektonicznym. Niemniej jednak godne uwagi są artystycznie wysokiej jakości malowidła ścienne we wnętrzach zachodniego skrzydła (z okresu tuż po 1800 roku), prawdopodobnie wykonane na prośbę młodego hrabiego Stanisława Mniszka . Kilkakrotnym gościem zamku był między innymi Henryk Sienkiewicz. Jednak zainteresowanie właścicieli koncentruje się także na życiu gospodarczym regionu. W 1816 roku  Stanisław Mniszek kupuje wciąż fabrykę ceramiki w Vranowie i stopniowo buduje z niej duży świetnie prosperujący zakład, który staje się cennym ogniwem w produkcji ceramiki na ziemiach czeskich. W 1938, gdy miasto stało się częścią III Rzeszy majątek zostały skonfiskowany wnukowi Ludgardy – Adamowi Zbigniewowi Stadnickiemu (1882-1982) i sprzedany  Gebhardowi von der Wense-Mörse. Obecnie Zamek Vranov  jest własnością państwa i funkcjonuje jako muzeum udostępnione dla zwiedzających. 

                                                  

                       

Tak wyglądał zamek dawniej.

               

 Przepiękny sufit w Sali Przodków z freskami alegoryczno-mitologicznymi.

                        

  Właścicielką zamku od 1702r była  faworyta cesarza KarolaVI- Maria 

                 Pignatelli (portret), która przebudowała zamek. Oczywiście kilkakrotnie gościł tu cesarz.
                                                             

Wiekowa łazienka.

                                                                     

  Portret hrabiego Stadnickiego.

                                                     

Hrabina Helena Branicka

Polska ikona żegna zwiedzających.

&&&

                            Zamek Bítov znajduje się około 9 km na północny zachód od miasta Vranov nad Dyjí.

Został założony w XI wieku na miejscu pierwotnej wielkomorawskiej fortyfikacji, jako pierwszy z łańcucha zamków, które miały chronić południową granicę państwa Przemyślidów. Pierwsza pisemna wzmianka o zamku Bítov pochodzi z 1061 roku. 

  Pierwotnie drewniany zamek (zbudowany na miejscu dawnej ufortyfikowanej osady) został zastąpiony kamiennym zamkiem. Od początku XIII wieku zachowała się wieża na zachodnim brzegu. Bítov, który był centrum jednego z sześciu regionów morawskich, przeszedł w ręce rodziny Lichtemburk na ponad dwieście lat po wyginięciu Przemyślidów. W tym czasie zbudowano rdzeń dzisiejszej kaplicy zamkowej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (1334) oraz podstawę dzisiejszego pałacu zamkowego, obie wieże wejściowe, ścianę szczytową i południowe skrzydło. Na przełomie renesansu i baroku zamek Bítov zyskał obecny poziomy wygląd z pojedynczą, pionową, smukłą wieżą strażniczą. W latach 1811–1863 już zniszczony zamek został ostatecznie odbudowany do obecnej, przeważająco neogotyckiej formy pod rządami hrabiego Františka i jego syna Jindřicha z Daun. Ostatnim właścicielem był baron Jiří Haas z Hasenfels (1912–1945), właściciel fabryki porcelany Haas i Czjzek w Slavkovie koło Karlowych Warów oraz założyciel jednego z pierwszych prywatnych ogrodów zoologicznych w Czechach.  

  Baron przeżył całą wojnę w swoim zamku wśród zwierząt. 11 maja 1945 roku został odwiedzony przez partyzantów wraz z lokalnymi przedstawicielami Komunistycznej Partii Czechosłowacji w zamku i miał zostać deportowany do Austrii wraz z innymi Niemcami. Jako Niemiec miał udać się pieszo do Wiednia. Jednak stary kawaler – miał -wtedy 69 lat – nie był w stanie pożegnać się ze swoim zoo, zamkiem i własnym krajem. Ubrał się w mundur C.A.K. , załadował rewolwer i padły dwa strzały. Wydarzenie zostało uznane za jednoznacznie samobójcze. Do dziś jednak wokół jego śmierci panuje wiele niejasności.  Prawdopodobnie już nie poznamy prawdy. W każdym razie w kolejnych dniach i miesiącach dokonało się wiele zniszczeń, gdy rzadkie meble zamkowe były niszczone, kradzione lub sprzedawane . 

  Państwo przejęło zamek i udostępniło go publiczności w 1949 roku. Do porozumienia z rodziną Copée, najbliższymi krewnymi barona, doszło w latach 1962-63, kiedy rodzina otrzymała kwotę 1 miliona koron, dokładnie zgodnie z testamentem. Jego prawnuk (baron Evance IV, baron Copée) w 1998 roku zainstalował tablicę pamiątkową w kaplicy na pamiątkę barona George'a i jego rodziny. Tablica wykonana z białego marmuru Carrara upamiętnia miejsce spoczynku ostatniego arystokratycznego właściciela Bítova, Jiříego Juliusa barona Haasa.

                          

                         

&&&

Na koniec ruiny warowni Cornstejn-także nad Dyją

Warownia wzniesiona została w połowie XIV wieku na styku ówczesnych granic Austrii i Moraw na polecenie panów z Lichtenburka. Przez lata Cornsztejn wraz z pobliskim Zamkiem Bítov pełnił rolę fortyfikacji chroniących ówczesne granice Austrii. Kiedy w 1464 roku Hynk z Lichtenburka odmówił przysięgi wierności koronie czeskiej zamek po blisko rocznym oblężeniu został zdobyty i zajęty przez wojska ówczesnego króla Czech, Jerzego z Podiebradu (1420-1471). Pod koniec XVI wieku warownia utraciła swoje strategiczne znaczenie i od tego czasu zaniedbana zaczęła powoli popadać w coraz to większą ruinę. Pierwsze prace konserwatorskie przeprowadzone zostały dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku w czasie których zrekonstruowane zostały niektóre elementy konstrukcyjne twierdzy.