Zamek Wilfersdorf  

    Pierwsza wzmianka o szlacheckiej rezydencji w Wilfersdorfie pochodzi z 1360 roku. W 1436 roku rodzina Liechtensteinów nabyła gotycki zamek i jest on nieprzerwanie w ich posiadaniu do dziś. Służy do zarządzania posiadłościami książęcymi w Dolnej Austrii, do których należy również znana winiarnia dworu książęcego. Około 1600 roku Gundaker od którego wywodzi się linia panująca w Księstwie Liechtensteinu przebudował gotycką warownię w renesansowy, czteroskrzydłowy zamek wodny. Kolejna przebudowa - barokowa, miała miejsce na początku XVIII w. Późniejsze lata to okres w którym zamek podupada. Około 1802 roku zburzono z powodu zniszczenia skrzydła północne, południowe i wschodnie, tak że dziś pozostało tylko skrzydło zachodnie i skrzydła boczne. W 1809 roku budowla została zdewastowana przez Francuzów, a w 1866 r. mieścił się w nim pruski szpital polowy. W kolejnych latach zamek wyremontowano, ale nie odzyskał dawnej świetności. Pod koniec II wojny światowej zamek doznał poważnych zniszczeń, które jednak w kolejnych latach zostały naprawione. W latach 2001 i 2002 istniejące budynki zostały odrestaurowane i zrewitalizowane. Główny budynek był przez wiele lat dzierżawiony przez gminę Wilfersdorf i obecnie służy jako regionalne centrum kulturalne i wystawiennicze. Wielofunkcyjna sala balowa na parterze umożliwia organizację seminariów, prezentacji i kameralnych kongresów. Na piętrze prezentowana jest obszerna dokumentacja dotycząca historii Domu Liechtensteinów: multimedialna wystawa stała prowadzi zwiedzających przez burzliwą historię rodu a cenne eksponaty dokumentują rozwój gospodarczy i kulturalny rodziny książęcej z Weinviertel.  W piwnicy znajduje się przytulna piwnica zamkowa. W bocznym skrzydle północnym zamku prezentowana jest atrakcyjna kolekcja lokalnej historii: na przykład eksponowane są kości słoni i nosorożców sprzed dziesięciu milionów lat, a także inne znaleziska z epoki neolitu. Na wystawie znajdują się również narzędzia rolnicze, historyczne meble i mechanizmy zegarowe z wież kościelnych z XVIII i początku XX wieku. Dyrekcja administracyjna Fundacji Księcia Liechtensteinu korzysta z około 15% powierzchni zamku.

  Historia pałacu Steinabrunn sięga 700 lat. Z pierwotnego zamku nie zachowało się dziś prawie nic. Jedynie rzut terenu, kształt fortu, przetrwał wszystkie zmiany do dnia dzisiejszego. Tak zwany podatek dachowy wydany przez Marię Teresę doprowadził do tego, że dachy wewnętrznego pałacu z trzema okrągłymi wieżami, zbudowanego w 1630 roku, zostały usunięte w 1829 roku i tym samym pozostawione do zniszczenia. Pierwszym właścicielem został Dietrich (Theodoric) von Steineprun. Następnie kompleks na przestrzeni wieków przechodził przez ręce wielu rodzin. Pod koniec II wojny światowej Steinabrunn znajdował się na głównej linii frontu, później stał się siedzibą rosyjskiego komendanta, a wyposażenie pałacu zostało spalone. W 1970 roku zrujnowany pałac został nabyty przez Alfreda i Betsy Tiefenbrunnerów i rozpoczęły się prace remontowe. Obecni właściciele, rodzina Kollerów, wkomponowali apartamenty w południowo-wschodnią wieżę i myślą również o rozbudowie drugiej wieży. Zapobiegło to całkowitemu rozpadowi obiektu – podkreśla były właściciel Ruthammer. Jednak strona zachodnia i północna w porozumieniu z organami ochrony zabytków jest przeznaczona do zniszczenia, ponieważ taka całkowita renowacja jest po prostu nieopłacalna finansowo. Lepiej uratować pół kompleksu zamkowego, niż pozwolić, by cały zniknął z krajobrazu miasta na zawsze w dającej się przewidzieć przyszłości - brzmi motto nowych właścicieli.

 Park Dzikich Zwierząt Ernstbrunn został otwarty 09.05.1975 r.. Obszar ma charakterystyczną rzeźbę terenu i dużą różnorodność krajobrazową: naturalne przestrzenie, obejmują rzadkie suche murawy wapienne, lasy dębowe na południowym zboczu Steinberg, otwarte sekcje skalne i bogate gatunkowo lasy mieszane, aż po wilgotną równinę zalewową Taschlbach ze stawami i ogromnymi starymi drzewami. W ten sposób wszystkie zwierzęta znajdują siedlisko, które w dużej mierze odpowiada ich naturalnemu środowisku: kamieniste półotwarte lasy dla muflonów, strome ściany skalne dla kozic i koziorożców, wilgotne lasy aluwialne dla jeleni i lasy mieszane z  żołędziami dla dzików. W 2009 roku rozpoczęła się współpraca z Centrum Nauki Wolf (WSC).

    Pałac Ernstbrunn znajduje się w lesie na północny zachód od centrum Ernstbrunn. Pierwsza wzmianka o zamku pochodzi z XI wieku za czasów ówczesnego właściciela hrabiego Rapoto, co oznacza, że najstarszy mur ma ponad 1000 lat. Pałac to imponujący budynek z czterema romantycznymi dziedzińcami. Ogromny kompleks zamkowy góruje wysoko nad miastem Ernsbrunn. Budowa całego kompleksu trwala od XI do XVIII wieku . W 1827 roku zamek nabył książę Heinrich Reuss. Od tego czasu, z wyjątkiem 10-letniej rosyjskiej administracji przymusowej po zakończeniu II wojny światowej, zamek był i jest własnością rodziny Reussów. W latach 1910-1945 powstała biblioteka, która pod koniec II wojny światowej liczyła ponad 40 000 woluminów, z których większość pochodziła z własnych zbiorów. Ze względu na to, że pod koniec wojny zamek przez kilka tygodni znajdował się w środku walk, a następnie przez 10 lat znajdował się pod okupacją sowiecką , biblioteka została w dużej mierze utracona. Negocjacje między Republiką Austrii a państwem rosyjskim w sprawie zwrotu byłych austriackich materiałów archiwalnych, które są przechowywane jako "zrabowane pliki" w "Archiwum Specjalnym" w Moskwie zakończyły się  niepowodzeniem. Zamek jest własnością prywatną. Wielokrotnie odbywają się tu imprezy kulturalne, m.in. festiwal muzyki kameralnej CON ANIMA .Wtedy można go zwiedzać w ograniczonym zakresie. Park jest również dostępny tylko częściowo, a wstęp do części Ernstbrunn Wildlife Park jest płatny.