Widoczne z daleka ruiny średniowiecznej twierdzy Staatz wznoszą się na wysokości 332 m n.p.m. na wapiennym klifie z równiny Laa. Na szczycie Staatzer Berg zbudowano w XI wieku zamek. Obok zamku Falkenstein miał bronić Dolną Austrię przed najazdem z Moraw. Po wygaśnięciu rodu Staatz, warownię zajmują oddziały króla czeskiego. W tym czasie zamek został rozbudowany. Od roku 1430, po stłumieniu powstania przeciwko Habsburgom warownię przekazano jako lenno austriackiej szlachcie. Staatz uważano za nie do zdobycia. Tym bardziej zaskakujące było szybkie zdobycie i zniszczenie zamku w trakcie wojny trzydziestoletniej przez Szwedów.  Od tego czasu popadł w ruinę. Część  kamieni wykorzystano do budowy nowego zamku u podnóża góry, który niestety również padł ofiarą wojny. Spłonął doszczętnie w zawierusze ostatnich dni II wojny światowej i został rozebrany. Od 1950 roku Staatzer Berg jest własnością gminy. Góry i ruiny można więc zwiedzać przez cały rok.

                                                                 Zamek Wilfersdorf  

    Pierwsza wzmianka o szlacheckiej rezydencji w Wilfersdorfie pochodzi z 1360 roku. W 1436 roku rodzina Liechtensteinów nabyła gotycki zamek i jest on nieprzerwanie w ich posiadaniu do dziś. Służy do zarządzania posiadłościami książęcymi w Dolnej Austrii, do których należy również znana winiarnia dworu książęcego. Około 1600 roku Gundaker od którego wywodzi się linia panująca w Księstwie Liechtensteinu przebudował gotycką warownię w renesansowy, czteroskrzydłowy zamek wodny. Kolejna przebudowa - barokowa, miała miejsce na początku XVIII w. Późniejsze lata to okres w którym zamek podupada. Około 1802 roku zburzono z powodu zniszczenia skrzydła północne, południowe i wschodnie, tak że dziś pozostało tylko skrzydło zachodnie i skrzydła boczne. W 1809 roku budowla została zdewastowana przez Francuzów, a w 1866 r. mieścił się w nim pruski szpital polowy. W kolejnych latach zamek wyremontowano, ale nie odzyskał dawnej świetności. Pod koniec II wojny światowej zamek doznał poważnych zniszczeń, które jednak w kolejnych latach zostały naprawione. W latach 2001 i 2002 istniejące budynki zostały odrestaurowane i zrewitalizowane. Główny budynek był przez wiele lat dzierżawiony przez gminę Wilfersdorf i obecnie służy jako regionalne centrum kulturalne i wystawiennicze. Wielofunkcyjna sala balowa na parterze umożliwia organizację seminariów, prezentacji i kameralnych kongresów. Na piętrze prezentowana jest obszerna dokumentacja dotycząca historii Domu Liechtensteinów: multimedialna wystawa stała prowadzi zwiedzających przez burzliwą historię rodu a cenne eksponaty dokumentują rozwój gospodarczy i kulturalny rodziny książęcej z Weinviertel.  W piwnicy znajduje się przytulna piwnica zamkowa. W bocznym skrzydle północnym zamku prezentowana jest atrakcyjna kolekcja lokalnej historii: na przykład eksponowane są kości słoni i nosorożców sprzed dziesięciu milionów lat, a także inne znaleziska z epoki neolitu. Na wystawie znajdują się również narzędzia rolnicze, historyczne meble i mechanizmy zegarowe z wież kościelnych z XVIII i początku XX wieku. Dyrekcja administracyjna Fundacji Księcia Liechtensteinu korzysta z około 15% powierzchni zamku.

  Historia pałacu Steinabrunn sięga 700 lat. Z pierwotnego zamku nie zachowało się dziś prawie nic. Jedynie rzut terenu, kształt fortu, przetrwał wszystkie zmiany do dnia dzisiejszego. Tak zwany podatek dachowy wydany przez Marię Teresę doprowadził do tego, że dachy wewnętrznego pałacu z trzema okrągłymi wieżami, zbudowanego w 1630 roku, zostały usunięte w 1829 roku i tym samym pozostawione do zniszczenia. Pierwszym właścicielem został Dietrich (Theodoric) von Steineprun. Następnie kompleks na przestrzeni wieków przechodził przez ręce wielu rodzin. Pod koniec II wojny światowej Steinabrunn znajdował się na głównej linii frontu, później stał się siedzibą rosyjskiego komendanta, a wyposażenie pałacu zostało spalone. W 1970 roku zrujnowany pałac został nabyty przez Alfreda i Betsy Tiefenbrunnerów i rozpoczęły się prace remontowe. Obecni właściciele, rodzina Kollerów, wkomponowali apartamenty w południowo-wschodnią wieżę i myślą również o rozbudowie drugiej wieży. Zapobiegło to całkowitemu rozpadowi obiektu – podkreśla były właściciel Ruthammer. Jednak strona zachodnia i północna w porozumieniu z organami ochrony zabytków jest przeznaczona do zniszczenia, ponieważ taka całkowita renowacja jest po prostu nieopłacalna finansowo. Lepiej uratować pół kompleksu zamkowego, niż pozwolić, by cały zniknął z krajobrazu miasta na zawsze w dającej się przewidzieć przyszłości - brzmi motto nowych właścicieli.

 Park Dzikich Zwierząt Ernstbrunn został otwarty 09.05.1975 r.. Obszar ma charakterystyczną rzeźbę terenu i dużą różnorodność krajobrazową: naturalne przestrzenie, obejmują rzadkie suche murawy wapienne, lasy dębowe na południowym zboczu Steinberg, otwarte sekcje skalne i bogate gatunkowo lasy mieszane, aż po wilgotną równinę zalewową Taschlbach ze stawami i ogromnymi starymi drzewami. W ten sposób wszystkie zwierzęta znajdują siedlisko, które w dużej mierze odpowiada ich naturalnemu środowisku: kamieniste półotwarte lasy dla muflonów, strome ściany skalne dla kozic i koziorożców, wilgotne lasy aluwialne dla jeleni i lasy mieszane z  żołędziami dla dzików. W 2009 roku rozpoczęła się współpraca z Centrum Nauki Wolf (WSC).