Warownia Wildegg to skalny zamek w pobliżu Sittendorf, na południe od Wiednia, który jest wykorzystywany jako obóz młodzieżowy.  Został zbudowany prawdopodobnie między 1133 rokiem, kiedy to założono opactwo Heiligenkreuz, a 1188 rokiem, kiedy  po raz pierwszy wspomniano o nim w dokumencie jako o zamku Wildekk. Pierwszy Wildegger, Heinrich, prawdopodobnie zbudował zamek. Ale skąd się wzięli Wildeggersi, do dziś nie wiadomo. Budowla należała do pasa zamkowego na skraju Lasu Wiedeńskiego, który służył do ochrony przed Węgrami, którzy często najeżdżali od wschodu. Część z wieżą i kaplicą powstała później. Pierwotna fosa została później zasypana.  Do 1486 roku często zmieniali się właściciele. Za panowania Neideckerów zamek został przebudowany  w stylu renesansowym, ale już podczas drugiego oblężenia przez najeźdźców tureckich został on ponownie poważnie uszkodzony .Neideckerowie nie byli w stanie zebrać środków finansowych na niezbędne naprawy i sprzedają budowlę  klasztorowi Heiligenkreuz .W 1923 roku zamek został wydzierżawiony przez katolicki klub turystyczny i w kolejnych latach wyremontowany. W 1945 roku został czasowo zajęty przez oddziały Waffen-SS, które chciały przebudować go na swoją bazę, dlatego zamek został niemal całkowicie zniszczony. Zbliżające się wojska radzieckie chciały wysadzić zamek w powietrze, ale udało się tego uniknąć. Od 1947 roku zamek jest zarządzany przez Katolicką Grupę Młodzieżową Archidiecezji Wiedeńskieńskej i można go wynająć.   

   Esterháza  –pałac w Fertőd na Węgrzech bywa nazywany "węgierskim wersalem" . Jest to dawna rezydencja jednego z najpotężniejszych węgierskich rodów .Historia pałacu w Fertőd zaczyna się w 1720 roku, kiedy Joseph Esterhazy zdecydował o wybudowaniu tutaj pałacyku myśliwskiego. Budowla posiadała tylko 22 pokoje. Wszystko zmieniło się za sprawą księcia Miklósa Józsefa Esterházy. Ten zasłużony w walkach z Prusami arystokrata postanowił zmienić pałacyk w swoją nową siedzibę. Pałac kosztował go niebagatelną sumę 13 milionów guldenów (roczna pensja robotnika fizycznego wynosiła wtedy ok. 35 guldenów!). Zaprojektowana przez Johanna Ferdinanda Mödlhammera i Melchiora Hefele rezydencja szybko ściągnęła do Fertőd prawdziwe sławy. Na balach pojawiała się Maria Teresa, przyszły car Paweł I czy późniejszy rewolucjonista generał Francisco de Miranda. Książę dbał również o odpowiednie wykształcenie dla rodziny i swojego otoczenia - w Esterhazy pracował jako kapelmistrz sam Joseph Haynd, swoją poezję prezentował najwybitniejszy poeta węgierskiego oświecenia György Bessenyei, a goście mogli bawić się także w pałacowej operze i teatrze lalek.

 Kres świetności rezydencji nastąpił po śmierci księcia Miklósa, kiedy to rodzina opuściła miasto na blisko sto kolejnych lat. Po powrocie, jeszcze przed wybuchem I wojny światowej członkowie rodu polecili odrestaurować jedno skrzydło budowli. Ponowy ciężki okres w historii posiadłości miał miejsce w czasie II wojny światowej, kiedy to została ona splądrowana przez Armię Czerwoną i dotkliwie zniszczona. Ciekawostką są zachowane na niektórych ścianach napisy po rosyjsku wychwalające Armię Czerwoną - ot, pamiątka po trudnych latach czterdziestych... Po II wojnie światowej większość dóbr ruchomych rozkradziono, a część budynków zniszczono, niektóre pomieszczenia przeznaczając na siedzibę liceum ogrodniczego. Dopiero w 1957 roku pałac zaczął pełnić funkcję muzeum. Pełna restauracja wnętrz, odbudowa zniszczonych budowli i odnowienie zaniedbanego parku to dopiero koniec XX wieku. Trzeba jednak zaznaczyć, że przywrócenie zabytkowi jego dawnej świetności wymaga jeszcze sporego nakładu pracy.

Pałac to jeden z najpiękniejszych przykładów architektury barokowej na Węgrzech (z widocznymi wpływami rokoko). Jego centrum stanowił dawny pałacyk myśliwski wokół którego powstała nowa rezydencja. Założenie ma kształt podkowy - podstawa to sam pałac, zaś w centralnej części łuku znajduje się kuta brama, przez którą wjeżdżano na teren Esterhazy.

Pałac ma 126 pokoi, a biblioteka 22 tys. książek. W rozległym parku w stylu francuskim znajdował się pawilon chiński i opera, w której organizowane były koncerty prowadzone przez Josepha Haydna.Do dnia dzisiejszego państwo węgierskie utrzymuje w zamku apartament dla rodziny Esterházych.

                                          

         Powrót do „zamku snów”, jak kiedyś nazwała swoją willę cesarzowa Elżbieta.  Latem 1881 r. cesarz Franciszek Józef podjął decyzję o budowie „Willi Waldruh” – jak pierwotnie nazwano projekt, według planów sporządzonych przez architekta Karla Freiherra von Hasenauera. Cesarz miał nadzieję, że dzięki niej będzie mógł częściej zatrzymywać swoją kochającą podróże żonę w Wiedniu. W 1885 roku podjęto decyzję o nadaniu zameczkowi nazwy „Villa Hermes”. Sama cesarzowa zleciła berlińskiemu rzeźbiarzowi Ernstowi Herterowi zaprojektowanie rzeźby „Hermes Strażnik”, która miała stanąć w ogrodzie. W 1886 r. ukończono budowę wraz ze wszystkimi budynkami gospodarczymi, takimi jak ujeżdżalnia cesarzowej. Od 1887 do 1898 roku para cesarska przyjeżała tu regularnie późną wiosną. 10 września 1898 Elżbieta została zamordowana. Dziedziczką willi została jej ukochana córka Marie Valerie , która w 1911 roku sprzedaje posiadłość. Droga prowadząca do Hermesvilla (dzisiejsza Hermesstrasse ) była jedną z pierwszych w Wiedniu, która otrzymała oświetlenie elektryczne. W okresie okupacji od 1945 do 1955 roku teren ten było częścią sowieckiej strefy okupacyjnej Dolnej Austrii i oczywiście Hermesvilla została zdewastowana przez żołnierzy.W 1963 roku, po produkcji filmowej Walta Disneya Ucieczka białych ogierów , której część kręcono tutaj, zainteresowanie budynkiem ponownie wzrosło, ale administracja miasta początkowo wykazywała niewielką inicjatywę. Dopiero dzięki wsparciu znanych osobistości, w tym Bruno Marka , byłego burmistrza, willa została gruntownie wyremontowana w latach 1968-1974, ćwierć wieku po zakończeniu wojny.

Imponująca ekspozycja pokazuje, jak para cesarska żyła prywatnie: zdjęcia, plany i dokumenty, zwłaszcza zachowane części oryginalnego wyposażenia i wiele przedmiotów osobistych należących do pary cesarskiej. Rewelacyjna jest też sypialnia cesarzowej: ogromne królewskie łoże pochodzi z czasów Marii Teresy. Murale wzorowane na motywach ze „Snu nocy letniej” Szekspira zaprojektował Hans Makart.

                                        Wakacyjny anioł inspirowany pracami B. Raczyńskiej

Różana szkatułka

 

Chustecznik 

 

Ikona 

 

                                                               Budzimy anioła